افزایش دروغ هرگونه قضاوت و داوری درستی را سلب می‌کند

حجت‌الاسلام علی‌محسن منتشلو، رئیس اداره تبلیغات اسلامی شهرستان سنندج در گفت‌وگو با خبرگزاری بین‌المللی قرآن(ایکنا) از کردستان، اظهار کرد: از نظر عقل و منطق کسی‌که اعتماد به‌نفس دارد انگیزه‌ای برای دروغ گفتن ندارد و در مقابل کسی‌که دچار احساس خودکم‌بینی و حقارت است برای پوشش دادن کاستی‌ها و ترمیم ضعف‌هایش اقدام به دروغ گفتن می‌کند و تصور می‌کند که به آسانی می‌تواند به این وسیله ضعف‌هایش را جبران کند.

وی افزود: دلیل اصلی دروغگویی افراد این است که این افراد از محضر الهی غافلند، کسانی که بر این باورند که در محضر خدا هستند می‌دانند که دو فرشته اعمالشان را ثبت می‌کنند و به همین دلیل دروغ نمی‌گویند بنابراین ما به اینکه در محضر خداوند هستیم توجه نمی‌کنیم.

حجت‌الاسلام منتشلو با اشاره به اینکه مردى به رسول خدا(ص) عرض کرد «به من اخلاقى بیاموزید که خیر دنیا و آخرت در آن جمع باشد؟» حضرت فرمودند «دروغ نگو»، اعلام کرد: براین اساس دروغ در حوزه رذایل اخلاقی و نابهنجاری اجتماعی، سخن ناروا قرار دارد که خلاف حقیقت، واقعیت و گفتار ناحق است.

وی عنوان کرد: قرآن، منشأ دروغ را شیطان و ابلیس می‌داند و به انسان هشدار می‌دهد که شیطان به‌عنوان بنیانگذار دروغ و کسی که از این طریق کوشید تا به اهداف پست خود دست یابد، موجودی است که انسان را تشویق به دروغ می‌کند.

رئیس اداره تبلیغات اسلامی شهرستان سنندج با اشاره به اینکه از مهم‌ترین آثار دروغگویی در حوزه اجتماعی، سلب اعتماد عمومی است، بیان کرد: افزایش دروغ بین افراد جامعه، هرگونه قضاوت و داوری درستی را سلب می‌کند و اشخاص در تعامل با یکدیگر نمی توانند به گفتارهای یکدیگر در هیچ حوزه‌ای اعتماد کنند.

رئیس اداره تبلیغات شهرستان سنندج اعلام کرد: اگر در فضای جامعه بی‌اعتمادی شکل گیرد و مردم به راحتی دروغ بگویند، فضا را برای دیگران هم آماده می‌کند تا این رفتار بین آحاد مردم نهادینه شود.

وی با اشاره به اینکه آنان که خواستار جلب عواطف و کمک دیگران هستند به دروغ ادعای فقرمی‌کنند یا ثروتمندانی که از ترس همراهی با نیازمندان فامیل به دروغ تظاهر به نادانی می‌کنند، عنوان کرد: همه از خطاهایی است که به وسیله زبان انجام می‌گیرد.

حجت‌الاسلام منتشلو یادآور شد: سخنان بی‌جای زبان، گفته‌های خطا، گفتارهای ناهنجار و گفتن آنچه نباید گفت همچون زنجیره‌ایی است که خود انسان را در تنگناها به اسارت می‌کشد و یادمان باشد که هر حرفی می‌زنیم چهار شرط داشته باشد یا از واجبات دین یا از مستحبات دینی باشد و یا نیاز واقعی فرد و یا نیاز واقعی و ضروری جامعه باشد.