به گزارش
خبرگزاری بین المللی قرآن (ایکنا) از ایلام؛ رستاخیز یافتن این سیاحت بزرگ جمعی که جایگاه رفیعی در میان مردم دارد بنیان اقتداری را برای پیروان آل الله پی افکنده که روز به روز تقویت میشود و به مرور کاستیهایش به رسایی جای میسپارد تا آنجا که به گشودن راهی تازه و گونهای نو در سیاحت بینجامد.
مرز مهران به عنوان دروازه اصلی انتقال زائران به ساحت دلدار از همه توانایی و ظرفیت خود و مردم بهره گرفت تا این سیاحت قدسی در قلمرو جهان اسلام گرم تسخیر و تصرف قلوب مؤمنان و صافی ضمیران باشد، همانها که مشارکت در چنین رستخیزی را با همه کاستیها و کمبودهایش به جان میخرند.
استقبال و انتخاب مرز مهران از سوی زوار با وجود اشرافیت آنها به کمبود امکانات این دروازه، بینظیر بود بهگونهای که آمارها حکایت از تردد بیش از 70 درصد آنها از این مرز دارد آنهم در شرایطی که در اوج هجوم سیلآسای سیاحان ساحت قدسی حسین بن علی (ع)، مرتب از رسانههای دیداری و شنیداری پیام میرسید که زوار مرزهای دیگر را برای تردد انتخاب کنند.
در اثنای این سفر قدسی، آنها که به این سیاحت معنوی نگاهی بهمثابه سفر توریستی دارند لب به انتقاد گشودند و زحمات مردم و مسئولان را نادیده گرفتند، حجم تردد روزانه 250 هزار نفر برای این شهر کوچک 20 هزار نفری، مردم را بر آن داشت که با کمک دولت و خیرین با همه توان و آنچه دارند در خدمت زوار اربعین باشند و از هیچ کوششی دریغ نکنند، آنها که از پذیرفتن یک مهمان آشنا هم خلقشان به تنگ میآید نق زدن را در اوج کار آغاز کردند: «که اینهمه زائر چه نفع مادی برای مردم استان ما دارد، چرا مسئولان و مردم بر تردد زوار از این مرز اصرار و ابرام دارند؟»
استان ما که اکنون افتخار این میزبانی قدسی را دارد پیش از این در تنگنا بود و در حاشیه و دچار فرو بستگی. زیارت قدسی اربعین تنگنای جغرافیایی و فرو بستگیها را به ساحت گشایش کشاند. تحرک معنوی در میان تودههای عظیم مردم به راه انداخت و آنها را به فعالیتی قدسی و متعهدانه واداشت.
مردمانی که با دل شیدایی خود به استقبال از زوار سیاحت قدسی رفتند برکات این حرکت مؤمنانه را در زندگی خود تجربه میکنند و این بزرگترین نعمت اربعین برای استان است. بماند که این رستاخیز آثاری نظیر ارتقا زیرساختها و توجه به توسعه نیز در پی خواهد داشت.
هر جا که فروبستگی دائرمدار باشد روح زندگی جمعی غایب است. اربعین روح زندگی قدسی را به صورت جمعی در ما زنده کرد.
نوشتار: فرید پرهام