دردهای عمیق در انتهای فراموشی
گروه اجتماعی: از دستهای کوچک دختر بچهای که به شیشه میکوبد آقا...خانم...گل بخر تا پسربچهای که به دنبال روزی خود و خانوادهاش درسطل زبالهها پرسه میزند، همه و همه دردهای عمیق و آشکار جامعهای است که درآن زندگی میکنیم.
اینروزها در سرمای زمستان، در حالی که بسیاری از خانههای بالا شهر گرم است، بیشتر کودکان پایین شهر در سرما به خود میلرزند و گاهی با بیتفاوتی ما روبه رو میشوند در حالی که دیدن مشکلات هم نوع شرط انسانیت است.
در گوشه گوشه شهر هستند کودکانی که کمترین امکانات برای گرم شدن ندارند، کودکان معصومی که در خانوادههای فقیر زندگی میکنند و تمام طول روز و شب در سرما در خیابانها به گدایی، فروش گل و دستمال مشغول هستند.
شاید زمانی که در فضای گرم اتومبیلمان بدون هیچ دغدغهای درحال عبور از خیابان هستیم، چشممان کمتر به کوکانی بیافتد که دستفروشی میکنند و در سرما زمستان پارچه به دست گرفته یا گل نرگسی دارند برای فروش.
شادی را شاید زمانی درچشمشان ببینی که توقف کردهای و میخواهی شاخه گلی بخری یا اجازه دهی شیشه ماشینت را تمیز کنند.
وچه زیاد هستند کودکانی که باهمه کودکیشان باید بزرگ باشند و درپی روزی خود و خانواده به اجبار دست به هرکاری بزنند و در سرمای طاقت فرسا با تمام وجود کار کنند.
از دستهای کوچک دختر بچهای که به شیشه میکوبد آقا...خانم...گل بخر تا پسربچهای که به دنبال روزی خود و خانوادهاش درسطل زبالهها پرسه میزند، همه و همه دردهای آشکار و عمیق جامعهای است که درآن زندگی میکنیم.
وقتی سوز سرمای اینروزها اجازه خروج ازخانه رانمیدهد، هستند کودکانی که به اجبار و بدون پوشش نامناسب درخیابان وکوچه دنبال کارهستند.
شاید کمپینها و دیوار مهربانیها هم اینروزها نامهربان شده وکمترحال کودکان را بپرسند.
وقتی مادری کودک خود را با لباسهای مختلف پوشانده و به گونهای او را گرم نگه داشته تا سرمای سوزناک زمستان برای دقیقهای فرزندش را آزار ندهد، مادرانی را میبینی که کودکشان را بدون پوشش مناسب درآغوش گرفتهاند و برای گدایی یا دستفروشی به خیابان آمدهاند.
هرچند ساختار فرهنگی حاکم برجامعه، فقر و محرومیت خانوادهها از مهمترین دلایل افزایش کودکان کار است و مسائلی چون مهاجرت بیرویه از روستا به شهر، طلاق و اعتیاد در فقر خانوادهها بیشترین تاثیر را داشته است، اما برخی از این کودکان به عنوان نانآور خانواده چارهای جز تحمل سختیها برای امرار معاش خانواده را ندارند.
براستی چرا باید حقوق اولیه بسیاری ازکودکان دراین سرزمین نادیده گرفته شود؟ چراهزاران هزار کودک حتی درسرمای زمستان باید آواره خیابان باشند و کودکیشان به جای بازی و درس به اجبار بگذرد؟ و... کاش به جای کمی ترحم توجه کنیم.
سپیده قلندری اسفدن
در گوشه گوشه شهر هستند کودکانی که کمترین امکانات برای گرم شدن ندارند، کودکان معصومی که در خانوادههای فقیر زندگی میکنند و تمام طول روز و شب در سرما در خیابانها به گدایی، فروش گل و دستمال مشغول هستند.
شاید زمانی که در فضای گرم اتومبیلمان بدون هیچ دغدغهای درحال عبور از خیابان هستیم، چشممان کمتر به کوکانی بیافتد که دستفروشی میکنند و در سرما زمستان پارچه به دست گرفته یا گل نرگسی دارند برای فروش.
شادی را شاید زمانی درچشمشان ببینی که توقف کردهای و میخواهی شاخه گلی بخری یا اجازه دهی شیشه ماشینت را تمیز کنند.
وچه زیاد هستند کودکانی که باهمه کودکیشان باید بزرگ باشند و درپی روزی خود و خانواده به اجبار دست به هرکاری بزنند و در سرمای طاقت فرسا با تمام وجود کار کنند.
از دستهای کوچک دختر بچهای که به شیشه میکوبد آقا...خانم...گل بخر تا پسربچهای که به دنبال روزی خود و خانوادهاش درسطل زبالهها پرسه میزند، همه و همه دردهای آشکار و عمیق جامعهای است که درآن زندگی میکنیم.
وقتی سوز سرمای اینروزها اجازه خروج ازخانه رانمیدهد، هستند کودکانی که به اجبار و بدون پوشش نامناسب درخیابان وکوچه دنبال کارهستند.
شاید کمپینها و دیوار مهربانیها هم اینروزها نامهربان شده وکمترحال کودکان را بپرسند.
وقتی مادری کودک خود را با لباسهای مختلف پوشانده و به گونهای او را گرم نگه داشته تا سرمای سوزناک زمستان برای دقیقهای فرزندش را آزار ندهد، مادرانی را میبینی که کودکشان را بدون پوشش مناسب درآغوش گرفتهاند و برای گدایی یا دستفروشی به خیابان آمدهاند.
هرچند ساختار فرهنگی حاکم برجامعه، فقر و محرومیت خانوادهها از مهمترین دلایل افزایش کودکان کار است و مسائلی چون مهاجرت بیرویه از روستا به شهر، طلاق و اعتیاد در فقر خانوادهها بیشترین تاثیر را داشته است، اما برخی از این کودکان به عنوان نانآور خانواده چارهای جز تحمل سختیها برای امرار معاش خانواده را ندارند.
براستی چرا باید حقوق اولیه بسیاری ازکودکان دراین سرزمین نادیده گرفته شود؟ چراهزاران هزار کودک حتی درسرمای زمستان باید آواره خیابان باشند و کودکیشان به جای بازی و درس به اجبار بگذرد؟ و... کاش به جای کمی ترحم توجه کنیم.
سپیده قلندری اسفدن
