انسان در برابر خدا چه وظایفی دارد

به گزارش خبرگزاری بین‌المللی قران(ایکنا) از لرستان، انسان وقتی در برابر عظمت بی‎نهایت الهی قرار می‎گیرد و خود را از شناخت کامل او ناتوان می‎بیند به مرحله‌ی «عجز» می‎رسد و با همین عجز، به اطاعت عاشقانه معبود می‎رسد و آن‌چه در خور بندگی است به‌جای می‎آورد و در مسیر کمال و خوشبختی قرار می‎گیرد.
امام علی(ع) در فراز بیست و یکم از نامه خود به امام حسن‌مجتبی(ع) در رابطه با وظیفه انسان در برابر خدا فرموده است: «حال که این حقیقت را دانستی در عمل بکوش، آن‌چنان که سزاوار چون تویی که ناچیز و کم‌توان، بسیار ناتوان و نیازمند به اطاعت پروردگار و بیمناک از خشم اوست».
سخن امیرمؤمنان علی(ع) در این قسمت آن است که: چون الوهیت و ربوبیت و تدبیر و خالقیت از مختصات ذات مقدس خدای متعال است، عبادت و پرستش نیز باید از ویژگی‎های او باشد و هیچ موجود دیگری، لیاقت چنین مقامی را ندارد.
امام علی(ع) می‎فرماید: «ای فرزندم، اکنون که با استدلال به توحید رسیدی، عملت هم باید مطابق همین آموزه‌ی توحیدی باشد و فقط به پیشگاه او سجده آوری و او را همه کاره هستی بدانی و از دستورهایش اطاعت نمایی.به کردار خود نظر کن و آن‌ها را مطابق رضای خدا و توحید، قرار ده.حد خود را در قبال خدا بدان و بیاموز که با تمام کوچکی قدر و منزلتی که داری چگونه با خدای خود عمل می‎کنی تو نمی‎توانی ادعایی فراتر از بندگی داشته باشی، چون از قدرت ناچیز و ناتوانی زیاد و نیازمندی فراوان برخوردار هستی.بنابراین وظیفه تو چیزی جز طاعت و عبادت، خشیت از عقوبت و شفقت از خشم و غضب او نیست».
امر به خوبی و نهی از بدی
وقتی کسی خدا را خوب بشناسد و محبت‌های او را درک کند، به اطاعتش تن می‎دهد و فقط او را سزاوار عشق و پرستش می‎داند؛ همان خدایی‌که سرچشمه‌ی خوبی‎هاست و چون چنین است به خوبی‌ها امر می‎کند و از بدی‌ها و منکرات و زشتی‌ها نهی می‎نماید.
خدای متعال در آیه 90 سوره نحل در این رابطه فرموده است: «إِنَّ اللّهَ يَأْمُرُ بِالْعَدْلِ وَالإِحْسَانِ وَإِيتَاء ذِي الْقُرْبَى وَيَنْهَى عَنِ الْفَحْشَاء وَالْمُنكَرِ وَالْبَغْيِ يَعِظُكُمْ لَعَلَّكُمْ تَذَكَّرُونَ؛ در حقيقت‏خدا به دادگرى و نيكوكارى و بخشش به خويشاوندان فرمان می‎‏دهد و از كار زشت و ناپسند و ستم باز می‎دارد به شما اندرز می‎‏دهد باشد كه پند گيريد».
پروردگار متعال، سرچشمه‌ی خیر و نیکویی است و چون انسان، فطرتاً خوبی‌ها را دوست دارد به‌سوی او متمایل می‎شود.
مصداق‎های نیکی و بدی فراوان است: خداوند در سراسر قرآن به نیکی به پدر و مادر، احسان، امانت‌داری، احترام به همسایه، احترام به جان و مال و آبرو و خون دیگران، پرهیز از دروغ، غیبت، تهمت، سخن‌چینی و ظلم فرمان داده است.این‌چنین خدایی که خوبی‎ها را ستایش و به آن‌ها امر کرده و بدی‌ها را مذمت نموده و از آن‌ها نهی کرده، شایسته اطاعت است.