موسی بن جعفر(ع)؛ اسوه صبر و مقاومت

به گزارش خبرگزاری بین‌المللی قرآن (ایکنا) از زنجان، بیست و پنجم رجب سالروز شهادت امام موسی کاظم(ع)، امام هفتم شیعیان جهان در سال 183 هجری است که امسال این روز حزن‌انگیز مصادف با سوم اردیبهشت ماه است.

حضرت امام موسى بن جعفر (ع)، معروف به كاظم و باب الحوائج و عبد صالح در روز يكشنبه 7 صفر سال 128 قمرى در روستاى «ابواء»، دهى در بين مكّه و مدينه، متولّد شد .نام مادر آن حضرت، حميده است. آن حضرت در 25 رجب سال 183 قمرى، در زندان هارون الرّشيد عبّاسى در بغداد، در 55 سالگى به دستور هارون مسموم و به شهادت رسيد. مرقد شريفش در كاظمين، نزديک بغداد، زيارتگاه شيفتگان حضرتش است.

امام هفتم (ع) با جمع روایات و احادیث و احكام و احیای سنن پدر گرامی و تعلیم و ارشاد شیعیان، اسلام راستین را كه با تعالیم و مجاهدات پدرش جعفر بن محمد (ع) نظم و استحكام یافته بود حفظ و تقویت كرد و علی رغم موانع بسیار در راه انجام وظایف الهی تا آنجا پایداری كرد كه سرانجام هارون به تنگ آمد، چون می‌دید روز به روز بر عظمت امام افزوده می‌شود و شیعیان بسیاری از او پیروی کرده و به امامت او اعتقاد پیدا می‌کنند. خلیفه عباسی احساس خطر کرد و تصمیم بر مسموم کردن آن حضرت گرفت.

10 حدیث از امام موسی بن جعفر:

مَن لَم یجِد لِلاساءَةِ مَضَضّا لَم یکن عِندَهُ لِلاِحسانِ مَوقعٌ؛ کسی که مزه رنج و سختی را نچشیده ، نیکی و احسان در نزد او جایگاهی ندارد.

مَن دَعا قَبلَ الثَّناءِ عَلَی الله و الصَّلاهِ عَلَی النَّبِی (ص) كَانَ كَمَن رَمی بِسَهمٍ بِلا وَتر؛ هر كه پیش از ستایش بر خدا و صلوات بر پیغمبر (ص) دعا كند چون كسی است كه بی زه كمان كشد.

أوشَک دَعوَةً‌ وَ أسرَعُ إجابَةُ دُعاءُ المَرءِ لاِخیهِ‌ بِظَهرِ الغَیبِ؛ دعایی که بیشتر امید اجابت آن می رود و زودتر به اجابت می رسد،‌ دعا برای برادر دینی است در پشت سر او.

مَن أرادَ أن یکنَ‌ أقوَی النّاسِ‌ فَلیتَوکل عَلی الله؛ هر که می خواهد که قویترین مردم باشد بر خدا توکل نماید.

أفضَلُ العِبادَةِ بَعدِ المَعرِفَةِ‌ إِنتِظارُ‌ الفَرَجِ؛ بهترین عبادت بعد از شناختن خداوند،‌ انتظار فرج و گشایش است.

مَلْعُونٌ مَنْ اغْتابَ أخاهُ؛ ملعون است کسی که از برادرش غیبت کند.

رَجُلٌ مِنْ أهْلِ قُمَ یَدْعوُ النّاسَ إلَی الحَقِّ، یَجْتَمِعُ مَعَهُ قَوْمٌ كَزُبَرِ الحَدیدِ؛ مردی از قم، مردم را به حق فرا می‌خواند و گروهی چون پاره‌های آهن [استوار]، پیرامون او گرد می‌آیند.

رَحِمَ اللهُ عَبْداً تَفَقَّهَ، عَرَفَ النّاسَ وَلايَعْرِفُونَهُ؛ خداوند متعال رحمت كند بنده اى را كه در مسائل دينى تفقه و تحقيق نمايد (فقيه و عالم باشد) و نسبت به مردم شناخت پيدا كند، گرچه مردم او را نشناسند و قدر و منزلت او را ندانند.

مَنِ استَوى‏ یوماهُ فَهُوَ مَغبُونٌ؛ هر کسى که دو روزش مساوى باشد (و روز بعد بهتر از روز قبل نباشد) مغبون است.

لَیسَ مِنّا مَن لَم یُحاسِبْ نَفسَهُ فی كُلِّ یَومٍ فَإنْ عَمِلَ حَسَناً استَزادَ اللهَ و إنْ عَمِلَ سیّئاً اسْتَغفَرَ اللهَ مِنهُ و تابَ اِلَیهِ؛ از مانیست كسی كه هر روز حساب خود رانكند ،پس اگر كار نیكی كرده است از خدا زیادی آن را بخواهد،واگر بدی كرده،از خدا آمرزش طلب نموده و به سوی او توبه نماید.