رمضان در ایلام؛
از خروسخوان اول تا «ساج علی»
گروه اجتماعی: یک فرهنگپژوه ایلامی آداب و رسوم ماه مبارک رمضان را در این استان تشریح کرد و گفت: افطار به «سرشیم» و غذای سحر به «پاشیم» یا «سحورهخور» معروف است.
عبدالحمید یعقوبیان، فرهنگ پژوه ایلامی در گفتوگو با خبرگزاری بینالمللی قرآن (ایکنا) از ایلام، اظهار کرد: ماه رمضان در ایلام از دیرباز آداب و سنن فراوان داشته است به گونهای که مردم هنگام غروب آخر ماه شعبان و در صورت صاف بودن آسمان همزمان با غروب خورشید به حستجوی برآمدن هلال رمضان میروند و با دیدن ماه با صدای بلند صلوات میفرستند و برای شفای بیماران و قدرت و تاب و توان یک ماه روزهداری از خداوند سبحان اعتماد میطلبند.
وی ادامه داد: در ایلام افطار به «سرشیم» و غذای سحر به «پاشیم» یا «سحوره خور» معروف است و مردم قصد دارند حتیالمقدور افطار را که شامل شیرینیها و حلوای محلی است دستهجمهی تناول کنند و برای این کار گاه نانی بسیار نازک به نام «شلهکینه» پخته که در شیرهی خرما یا عسل و روغن و کره محلی خیس میدهند و با آن افطار میکنند.
این نویسندهی ایلامی گفت: قدیمتر که مانند امروز وسایل سرمازا نبود ، اگر مثل چنین ایام و سال هایی رمضان با فصل گرما تقارن پیدا میکرد از کوزه و مشک برای خنک نگه داشتن آب بهره میگرفتند و کوزههای افطار را معمولا از آب و چشمه پر میکردند.
این شاعر و پژوهشگر فرهنگ ایلام ادامه داد: قدیمتر در شهرها و هماکنون در برخی مناطق روستایی و عشایری مردم با طنین سهگانهی «خروس خوان اول» که سه ساعت به اذان مانده معمولا برای مهیا کردن غذای سحر برمیخیزند و در «خروس خوان دوم» که فقط یک ساعت به اذان صبح مانده، اهل خانه و همسایهها را بیدار میکنند تا سحری تناول کنند و با «خروسخوان سوم» به پیشواز اذان صبح رفته و از خوردن امسالک میکنند.
یعقوبیان گفت: در ایلام، رسم است که در شبهای قدر و احیاء برای تازه درگذشتگان خروس قربانی میکنند و به همراه پلو برای نیازمندان میفرستند و طبقی که این غذا بر روی آن قرار داده میشود به «ساج علی» معروف است که به بخششهای مولای متقیان در شبهای گهربار قدر اشاره دارد.
وی ادامه داد: در ایلام افطار به «سرشیم» و غذای سحر به «پاشیم» یا «سحوره خور» معروف است و مردم قصد دارند حتیالمقدور افطار را که شامل شیرینیها و حلوای محلی است دستهجمهی تناول کنند و برای این کار گاه نانی بسیار نازک به نام «شلهکینه» پخته که در شیرهی خرما یا عسل و روغن و کره محلی خیس میدهند و با آن افطار میکنند.
این نویسندهی ایلامی گفت: قدیمتر که مانند امروز وسایل سرمازا نبود ، اگر مثل چنین ایام و سال هایی رمضان با فصل گرما تقارن پیدا میکرد از کوزه و مشک برای خنک نگه داشتن آب بهره میگرفتند و کوزههای افطار را معمولا از آب و چشمه پر میکردند.
این شاعر و پژوهشگر فرهنگ ایلام ادامه داد: قدیمتر در شهرها و هماکنون در برخی مناطق روستایی و عشایری مردم با طنین سهگانهی «خروس خوان اول» که سه ساعت به اذان مانده معمولا برای مهیا کردن غذای سحر برمیخیزند و در «خروس خوان دوم» که فقط یک ساعت به اذان صبح مانده، اهل خانه و همسایهها را بیدار میکنند تا سحری تناول کنند و با «خروسخوان سوم» به پیشواز اذان صبح رفته و از خوردن امسالک میکنند.
یعقوبیان گفت: در ایلام، رسم است که در شبهای قدر و احیاء برای تازه درگذشتگان خروس قربانی میکنند و به همراه پلو برای نیازمندان میفرستند و طبقی که این غذا بر روی آن قرار داده میشود به «ساج علی» معروف است که به بخششهای مولای متقیان در شبهای گهربار قدر اشاره دارد.
