تصویرگری نعمتهای الهی در سوره الرحمن
گروه فعالیتهای قرآنی: حافظ کل قرآنکریم گفت: در قرآنکریم به مراتب از نعمتهای الهی سخن به میان آمده و انسان را به داشتههایش توجه میدهد.
وی اظهار کرد: البته باید به این نکته توجه داشت که در کل قرآن و همچنین در سوره الرحمن وقتی از نعمتهای الهی سخن به میان میآید همین داشتههای روزمره انسان را بیان میدارد چرا که معمولا انسانها از داشتهها و نعمتهایی که همیشه همراه اوست غفلت میکند.
حافظ کل قرآنکریم بیان کرد: نکته دیگر اینکه وقتی میگوییم سوره الرحمن عروس قرآن است به واسطه زیبایی خاصی است که در آیات آن و لحن سوره نهفته است که هر چند آهنگین بودن در کل کتاب وحی وجود دارد اما این مهم در برخی سورهها از جمله سوره الرحمن جلوه بیشتری دارد.
جعفری ادامه داد: این سوره مبارکه با کلمه الرحمن شروع میشود که این واژه مخصوص خداوند است و بیان شده که شایسته نیست کلمات رحمن و الله جز بر خداوند اطلاق شود و به عنوان مثال اسم کسی را رحمان بگذارند.
وی افزود: اعطای قدرت بیان، حرکت منظم خورشید و ماه در مدار خودشان، انواع میوهها و درختها و بسیاری دیگر از جمله نعمتهایی است که در سوره الرحمن از آن یاد شده و بعد از بیان هر نعمتی آمده است که« فَبِأَيِّ آلَاءِ رَبِّكُمَا تُكَذِّبَانِ پس كدام يك از نعمتهاى پروردگارتان را انکار میکنید»
حافظ کل قرآنکریم گفت: نکته دیگری که باید به آن اشاره کرد مفهوم کفران نعمت است، در این زمینه لازم نیست در زبان نعمتی را انکار کنیم بلکه اگر اسراف نموده و یا از آن نعمت در جهتی خلاف خواست خالق آن استفاده کنیم کفران نعمت کردهایم.
جعفری ادامه داد: در بیان مفهوم آیات سوره الرحمن و البته کل قرآن باید به این نکته توجه کرد این است که کلام وحی در ورای معنای ظاهری خود باطنی دارد که با مدد گرفتن از احادیث و روایات اهل بیت(ع) می توان به آن پی برد.
وی اظهار کرد: به عنوان مثال در سوره الرحمن آمده «مَرَجَ الْبَحْرَيْنِ يَلْتَقِيَانِ ... بَيْنَهُمَا بَرْزَخٌ لَا يَبْغِيَانِ فَبِأَيِّ آلَاءِ رَبِّكُمَا تُكَذِّبَانِ يَخْرُجُ مِنْهُمَا اللُّؤْلُؤُ وَالْمَرْجَانُ دو دريا را كه به هم مىرسند درآميخت، ميان آن دو حد فاصلى است كه به هم تجاوز نمىكنند، پس کدامیک از نعمت های پروردگارتان را انکار میکنید، از آن دو دریا لؤلؤ و مرجان بیرون میآید»
حافظ کل قرآنکریم یادآور شد: این آیات در ابتدای امر یه منظره طبیعی را به ذهن متبادر می کند اما در ذیل همین آیه از معصوم(ع) روایت شده که مقصود از دو دریا که به هم رسیدند حضرت فاطمه(س) و حضرت علی(ع) است و لؤلؤ و مرجان ثمره این دو دریا امام حسن(ع) و امام حسین(ع) است.
