خوشبینی و امید به خداوند حقیقت ایمان است
گروه اجتماعی: سرپرست اداره تبلیغات اسلامی سروآباد گفت: امید و اتکا بر خداوند ضامن کمال و سعادت نهایی انسان است.
حجتالاسلام ورمقانی، سرپرست اداره تبلیغات اسلامی سروآباد در گفتوگو با خبرگزاری بینالمللی قرآن(ایکنا) از کردستان، درباره امید داشتن به خداوند اظهار کرد: خوشبینی و امید به خداوند از لوازم ایمان و بلکه حقیقت ایمان است.
وی افزود: باید دانست امید داشتن به خدا هر چند در هر حال واجب است، ولی ساعت آخر عمر مهمتر است که انسان با امید به شفاعت پروردگـارش بمیرد یعنی با دلخوشی به خدا و اینکه او را به جای بهتری میبرد چنانچه در دنیا ریزهخور خوان احسان او بود.
سرپرست اداره تبلیغات اسلامی سروآباد بیان کرد: خداوند در قرآن کریم درباره کسانی که به خداوند سوظن دارند امید ندارند، در آبه 6 سوره فتح میفرماید: «وَيُعَذِّبَ الْمُنَافِقِينَ وَالْمُنَافِقَاتِ وَالْمُشْرِكِينَ وَالْمُشْرِكَاتِ الظَّانِّينَ بِاللَّهِ ظَنَّ السَّوْءِ عَلَيْهِمْ دَائِرَةُ السَّوْءِ وَغَضِبَ اللَّهُ عَلَيْهِمْ وَلَعَنَهُمْ وَأَعَدَّ لَهُمْ جَهَنَّمَ وَسَاءَتْ مَصِيرًا؛ و [تا] مردان و زنان نفاقپيشه و مردان و زنان مشرك را كه به خدا گمان بد برده اند عذاب كند بد زمانه بر آنان باد و خدا بر ايشان خشم نموده و لعتشان كرده و جهنم را براى آنان آماده گردانيده و [چه] بد سرانجامى است» و در جای دیگر در آیه 154 سوره آل عمران میفرماید: «يَظُنُّونَ بِاللَّهِ غَيْرَ الْحَقِّ ظَنَّ الْجَاهِلِيَّةِ؛ درباره خدا گمانهاى ناروا همچون گمانهاى [دوران] جاهليت مىبردند» در این دو آیه آنها گمان کردند،خداوند پیامبر خود را یاری نخواهد کرد بنابراین انسان باید در مورد خداوند گمانی مناسب با مقام او داشته باشد.
وی ادامه داد: قرآن میگوید اینها نمیدانند که اگر کسی با خدا باشد، تکیهاش به خدا باشد، چگونه عوامل الهی به نصرت او میآیند و او را در هدفش تأیید میکنند و قوت میدهند. اینها غافل بودند که خداوند در آیه 3 سوره طلاق میفرماید: «وَمَنْ يَتَوَكَّلْ عَلَى اللَّهِ فَهُوَ حَسْبُهُ؛ هر که اتکایش به خدا باشد، خدا برای او کافی است».
حجتالاسلام ورمقانی در پایان یادآور شد: بسیاری از نابسامانیها، شایعهسازیها، قضاوتهای عجولانه و بیمورد، اخبار مشکوک، دروغ که همگی از امید و اتکا نداشتن به خداوند سرچشمه میگیرد، که در حدیث هم آمده است که شرط بندگی خدا این است که انسان در هر حرکت و سکونى نیتش را برای خدا خالص سازد و امیدش هم تنها به او باشد زیرا اگر چنین نکند، غافل است ودر ایمان و امید او به خداوند ضعف وجود دارد.
