نشانه عقل در آدمی
از جمله حکمت هایی که امیرالمومنین امام علی(ع) به آن اشاره کرده اند حفظ زبان است که گنج های پنهانی را نصیب آدمی می کند.
به گزارش خبرگزاری بینالمللی قرآن(ایکنا) شبستان نوشت: حضرت امیر(ع) در نهج البلاغه مطالب متعددی را در قالب احادیت و جملات قصار خود بیان فرموده اند. بخشی از این مطالب اختصاص به صفان انسان دانا و نادان دارد.
حضرت(ع) می فرمایند: «لِسَانُ الْعَاقِلِ وَرَاءَ قَلْبِهِ وَ قَلْبُ الْأَحْمَقِ وَرَاءَ لِسَانِه؛ زبان عاقل در پشت قلب اوست، و قلب احمق در پشت زبانش قرار دارد.»
قَلْبُ الْأَحْمَقِ فِي فِيهِ وَ لِسَانُ الْعَاقِلِ فِي قَلْبِهِ؛ قلب احمق در دهان او است، و زبان عاقل در قلب او.»
این فرمایش از جمله معانی نیکوی دلپذیر است و مقصود آن این است که خردمند زبانش را رها نمی کند، مگر پس از مشورت و صلاحدید با اندیشه و انسان بی خرد کنترل زبان ندارد و هرچه به زبانش آید می گوید، بدون آنکه فکر و اندیشه داشته باشد و زبان او تابع قلب او نیست.
پیام: انسان عاقل حرف را اول می سنجد بعد ذکر می کند، پیرو زبانش نیست، به خوب و بد حرف می اندیشد. به درستی و نادرستی آن فکر می کند. انسان احمق به خوب و بد حرف نمی اندیشد و پیرو زبانش است ... .
*برگرفته از کتاب «حکمت های نهج البلاغه» نوشته حجت الاسلام محمدرضا هادی زاده
حضرت(ع) می فرمایند: «لِسَانُ الْعَاقِلِ وَرَاءَ قَلْبِهِ وَ قَلْبُ الْأَحْمَقِ وَرَاءَ لِسَانِه؛ زبان عاقل در پشت قلب اوست، و قلب احمق در پشت زبانش قرار دارد.»
قَلْبُ الْأَحْمَقِ فِي فِيهِ وَ لِسَانُ الْعَاقِلِ فِي قَلْبِهِ؛ قلب احمق در دهان او است، و زبان عاقل در قلب او.»
این فرمایش از جمله معانی نیکوی دلپذیر است و مقصود آن این است که خردمند زبانش را رها نمی کند، مگر پس از مشورت و صلاحدید با اندیشه و انسان بی خرد کنترل زبان ندارد و هرچه به زبانش آید می گوید، بدون آنکه فکر و اندیشه داشته باشد و زبان او تابع قلب او نیست.
پیام: انسان عاقل حرف را اول می سنجد بعد ذکر می کند، پیرو زبانش نیست، به خوب و بد حرف می اندیشد. به درستی و نادرستی آن فکر می کند. انسان احمق به خوب و بد حرف نمی اندیشد و پیرو زبانش است ... .
*برگرفته از کتاب «حکمت های نهج البلاغه» نوشته حجت الاسلام محمدرضا هادی زاده
