اشتباهات ژورنالیستی/ هر مطلب روزنامهنگار مانند تیری است که از کمان در میآید
کانون خبرنگاران نبأ: عبدالهی، نویسنده و روزنامهنگار با بیان اینکه در عرصه نوشتار و روزنامهنویسی اولین اشتباه میتواند آخرین اشتباه باشد. گفت: ما امروز بهعنوان یک ژورنالیست باید توجه داشتیم هر مطلبی را که مینویسیم مانند تیری است که از کمان خارج میشود و دیگر نمیتوان آن را برگرداند و توجیهش کرد.
به گزارش کانون خبرنگاران ایکنا، نبأ، عبدالهی فعال سیاسی، نویسنده و روزنامهنگار در نشست «سهلانگاریهای دردسرآفرین در عرصه روزنامهنگاری» گفت: ما امروز بهعنوان یک ژورنالیست باید توجه داشتیم هر مطلبی را که مینویسیم مانند تیری است که از کمان خارج میشود و دیگر نمیتوان آن را برگرداند و توجیهش کرد. بنابراین، من وقتی امروز قلم دست میگیرم باید بدانم که مخاطب من چه کسی است و چه مطلبی را مینویسم.
وی ادامه داد: در عرصه نوشتار و روزنامهنویسی اولین اشتباه میتواند آخرین اشتباه باشد. شاید ما خیلی صحبتهایی را انجام دهیم اما به دلیل شفاهی بودن آن میتوان آن را اصلاح و یا حتی انکار کرد. اما با همه جذابیتی که در عرصه رسانه و روزنامهنگاری است، بزرگترین عیب روزنامهنگاری و نویسندگی، مکتوب بودن آن است، زیرا نوشته شما تا همیشه ماندگار است و میتواند له و یا علیه شما استفاده شود.
عبدالهی تصریح کرد: از اشتباهات ژورنالیستی میتوان به چند موضوع قبل از بهمن 57 اشاره کرد؛ اولین مورد میتوان به اتفاقی که برای فرخی یزدی افتاد اشاره کرد که یک شعری خواند که برخلاف نظر ضیغمالدوله حاکم وقت یزد بود و ضیغمالدوله دستور به دوختن لبهای فرخی یزدی داد و این اولین بار بود که برای یک روزنامهنگار اتفاق افتاد.
وی افزود: دومین اتفاقی که میتوان به آن اشاره کرد کریم پورشیرازی بود که به جرم مقالهای که بر علیه رضاشاه نوشته بود بعد از کودتای 28 مرداد بر روی کمر او پالن خر گذاشته و در محوطه نظامی چرخاندند و بعدها نیز نفت بر روی او ریختند و آتشش زدند. البته برخی معتقد هستند که کریم پورشیرازی به دست خودش به آتش کشیده شده که به نظر بنده هیچ فرقی بین این دو نیست که کسی را به آتش بکشی و یا اینکه اورا مجبور کنی که خودش را به آتش بکشد.
وی گفت: همچنین میتوان به جالبترین اشتباه ژورنالیستی به مجله بامشاد کوچولو به مدیر مسئولی زندهیاد اسماعیل پوروالی که یکی از بزرگترین روزنامهنویس کشور بود، اشاره کرد. سردبیر مجله که شخصیت بسیار قوی در مسئله روزنامهنگاری بود، در یکی از نسخههای مجله به ذوق و ابتکار خودش تصمیم به گذاشتن عکسی میکند؛ تصویر به این صورت بوده است که یک پسر شش ساله که لباس مدرسه نظامی بر تن دارد و از قضا کلاه نظامی را هم کج گذاشته است و در زیر آن می نویسد «نه هر که طرف کله کج نهاد و تند نشست/ کلاهداری و آیین سروری داند»؛ صبح روز یکشنبه که بامشاد منتشر شد، پوروالی متوجه میشود عکسی که در آخر مجله کار شده است، عکس کودکی محمدرضا پهلوی شاه وقت است. حالا شما تناسب عکس و شعر را در اوج قدرت محمدرضا شاه پهلوی ببینید. پوروالی و دبیرتحریریه همگی به زندان افتادند. بنابراین باید توجه داشت که رعایت نکردن خط قرمزها باعث اینگونه مسائل میشود.
سیدمحمدمهدی مؤذن
وی ادامه داد: در عرصه نوشتار و روزنامهنویسی اولین اشتباه میتواند آخرین اشتباه باشد. شاید ما خیلی صحبتهایی را انجام دهیم اما به دلیل شفاهی بودن آن میتوان آن را اصلاح و یا حتی انکار کرد. اما با همه جذابیتی که در عرصه رسانه و روزنامهنگاری است، بزرگترین عیب روزنامهنگاری و نویسندگی، مکتوب بودن آن است، زیرا نوشته شما تا همیشه ماندگار است و میتواند له و یا علیه شما استفاده شود.
عبدالهی تصریح کرد: از اشتباهات ژورنالیستی میتوان به چند موضوع قبل از بهمن 57 اشاره کرد؛ اولین مورد میتوان به اتفاقی که برای فرخی یزدی افتاد اشاره کرد که یک شعری خواند که برخلاف نظر ضیغمالدوله حاکم وقت یزد بود و ضیغمالدوله دستور به دوختن لبهای فرخی یزدی داد و این اولین بار بود که برای یک روزنامهنگار اتفاق افتاد.
وی افزود: دومین اتفاقی که میتوان به آن اشاره کرد کریم پورشیرازی بود که به جرم مقالهای که بر علیه رضاشاه نوشته بود بعد از کودتای 28 مرداد بر روی کمر او پالن خر گذاشته و در محوطه نظامی چرخاندند و بعدها نیز نفت بر روی او ریختند و آتشش زدند. البته برخی معتقد هستند که کریم پورشیرازی به دست خودش به آتش کشیده شده که به نظر بنده هیچ فرقی بین این دو نیست که کسی را به آتش بکشی و یا اینکه اورا مجبور کنی که خودش را به آتش بکشد.
وی گفت: همچنین میتوان به جالبترین اشتباه ژورنالیستی به مجله بامشاد کوچولو به مدیر مسئولی زندهیاد اسماعیل پوروالی که یکی از بزرگترین روزنامهنویس کشور بود، اشاره کرد. سردبیر مجله که شخصیت بسیار قوی در مسئله روزنامهنگاری بود، در یکی از نسخههای مجله به ذوق و ابتکار خودش تصمیم به گذاشتن عکسی میکند؛ تصویر به این صورت بوده است که یک پسر شش ساله که لباس مدرسه نظامی بر تن دارد و از قضا کلاه نظامی را هم کج گذاشته است و در زیر آن می نویسد «نه هر که طرف کله کج نهاد و تند نشست/ کلاهداری و آیین سروری داند»؛ صبح روز یکشنبه که بامشاد منتشر شد، پوروالی متوجه میشود عکسی که در آخر مجله کار شده است، عکس کودکی محمدرضا پهلوی شاه وقت است. حالا شما تناسب عکس و شعر را در اوج قدرت محمدرضا شاه پهلوی ببینید. پوروالی و دبیرتحریریه همگی به زندان افتادند. بنابراین باید توجه داشت که رعایت نکردن خط قرمزها باعث اینگونه مسائل میشود.
سیدمحمدمهدی مؤذن
