آنان که مشهدشان آذربایجان غربی شد
گروه فرهنگی: یادداشتی برای شهدای مهاجر آذربایجان غربی، آنان که مشهدشان آذربایجان غربی شد
به گزارش خبرگزاری بین المللی قرآن (ایکنا) به نقل از پایگاه اطلاع رسانی کنگره ملی بزرگداشت 12000 شهید آذربایجان غربی؛ پدرم که یک رزمنده بود یک بار از عملیاتی سنگین می گفت که نیروهای خودی ناچار به عقب نشینی شده بودند.
می گفت: در اطراف دهلران در عقب نیشنی مجبور شدیم برای چند ساعت در یک خانه روستایی ساکن شویم. وقتی نیروهای کمکی رسیدند قرار شد مجددا به سرعت برگردیم که ناگهان چیزی مانع از رفتنم شد. اول باید آن را درست می کردم. قاب عکسی روی دیوار بود که به گمانم مادر و دختر آن خانواده بودند. نمی دانستم زنده برمی گردم یا نه، ولی نمی توانستم حتی احتمال این که آن خانه خدایی نکرده به دست بعثی ها بیافتد و حتی عکس مادر و خواهرم که نمی شناختمشان به دست آنها بیافتد را تحمل کنم.
قاب عکس را فوری برداشته و در مخفی ترین جایی که به ذهنم رسید پنهان کردم...
پدرم یک ترک اهل رومیه است.
اما حتی قاب عکس یک مادر عرب از شهری دورتر از زادگاهش، غیرتش را به جوش آورده بود. این قلب پرغرور نه فقط در سینه ی پدرِ من، که در سینه ی آسمانی تمامی پدران و مادران ایران می تپد.
آسمان ایران روز قیامت گواهی تصدیق عمل به این آیه را برای همه ایران دلیر امضا خواهد کرد:
"أَشِدَّاءُ عَلَى الْكُفَّارِ رُحَمَاءُ بَيْنَهُمْ" با كافران سختگير [و] با همديگر مهربانند(۲۹فتح).
اول آخرش را نگاه کن: "رحماء؛ این یعنی خانه پرِ رحم و مهربانی. این یعنی در #جبهه تنها تفاوتی که به چشمت بیاید ایرانی یا بعثی بودن باشد. این یعنی قاب عکس مادر عرب هم ناموس پدر ترک من باشد. این یعنی تمام آن دریا دلانی که شاید کیلومترها آنطرف تر از زادگاهشان در دفاع و حفاظت از برادران و خواهرانشان سرمستانه در پی معشوق بدوند و حتی ازایثار جان هم فروگذار نکنند. چه عجیب رحمائی هستند ایرانی ها بین خودشان!
اما برایت بگویم از اول آیه! وای به روز آن نگون بختی که فکر غلط اضافی بر سرش بزند و چشم طمع به ایران بدوزد. فرقی ندارد تیرهای این دست طمع کجای این ماه بدر تابان را هدف بگیرد. بدون شک تمام ایران یکپارچه در همان لحظه ی اول قلم خواهد کرد آن دست پلید را.
این یک ادعا نیست!
خون سرخ شهدای مهاجر، مُهر پای این برگه است!
زنان و مردان عاشق ایرانی به برکت انقلاب اسلامی، شب ها مشق عشق می نویسند و روزها املای ارادت و هوشیاری!
راهت یتیم نخواهد ماند ای تابع نبی در دنیا و همراهش در قیامت. من و دوستانم از تمام ایران، مدهوش کلام تو، حافظ و حارس راهت خواهیم بود.
