آداب و رسوم پرداخت دستمزد صاحبان مشاغل در قدیم

محمدحسن قلندری، محقق و نویسنده خراسان‌جنوبی در گفت‌وگو با ایکنا از خراسان‌جنوبی گفت: در برخی روستاهای استان مرسوم است که خانواده‌ها در طول سال رایگان به حمام می‌رفتند و در عید نوروز بر اساس تعداد افراد خانواده به حمامی نان، شیرینی و لباس یا گندم می‌دادند.

محقق و نویسنده خراسان‌جنوبی تصریح کرد: دلاک که همان آرایشگر است نیز با سفارش افراد مورد نظر و توسط پاکار «اجیر مردم برای خبررسانی» برای آرایش و اصلاح به منزل آن‌ها می‌رفت و مزدش هنگام گندم درو، گندم بود و بر اساس مقدار سهم آب از قنات پرداخت می‌شد.

وی ادامه داد: هم‌چنین کسانی که نیاز به سفارش دَر، یا تعمیر آن برای خانه خود داشتند پس از انجام کار مورد نظر توسط نجار منطقه، مزد او را به‌صورت قسطی و در هنگام برداشت گندم می‌دادند.

محقق و نویسنده خراسان‌جنوبی گفت: «پالان‌دوزی» نیز یکی دیگر از مشاغل موجود در منطقه بود که پالان دوز بنا به تقاضای مردم و بر اساس اولویت سفارش کار همراه با وسایل پالان‌دوزی به خانه افراد می‌رفت و پالان‌های فرسوده را بازسازی یا ترمیم می‌کرد و مزدش بر اساس سهم آب از قنات روستا یا در هنگام درو پرداخت می‌شد. 

قلندری بیان کرد: مزد چوپان نیز بر اساس قراردادی که اول سال با او بسته می‌شد به‌صورت پرداخت چهار خروار گندم و دو روز شیر همه‌ی گوسفندهای گله و مجانی بودن حضور گوسفندان چوپان در گله هم‌چنین دادن پیراهن، شلوار، کفش چرمی به نام چپت و یک دهم بره و بزغاله‌هایی که در طول سال متولد می‌شدند، پرداخت می‌شد.

وی اظهار کرد: به برزگر نیز با وجود این‌که به‌صورت شبانه‌روزی در خدمت ارباب بود از گندم به‌صورت یک شانزدهم و از کاه نصف آن و از خیدهای پالیز خربزه یا هندوانه نیز یک شانزدهم به‌عنوان مزد داده می‌شد و انجام کارهایی چون آبداری، شخم زدن با گاو، انبار برای «کود حیوانات که به محل زمین کشاورزی حمل می‌شد» و حتی آوردن کنده و هیزم از کوه و بیابان در زمستان و تابستان بر عهده برزگر بود.

محقق و نویسنده خراسان‌جنوبی خاطرنشان کرد: جارجین، کدخدا و میرآب و پاکار نیز برای انجام کارهایی که برعهده آن‌ها بود سالانه مزد خود را در هنگام درو و به صورت گندم دریافت می‌کردند.

انتهای پیام