
به گزارش خبرگزاری ایکنا، شهید حسین ابراهیم، متولد سوم فروردین ماه سال 1349 بود و 21 دی ماه سال 1365 به شهادت رسید.
شهید ابراهیم در وصیتنامهاش نوشته است: خدای را شکر که منت نهاد و ما را از سربازان اسلام قرار داد و خدارا شکر که ما را وسیلهای برای رفع و نابودی دشمنان قرار داد و خدا را شکر که ما در این مقطع از زمان قراداد که ولی امرش خمینی بتشکن است و خدا را شکر این نعمت در لباس نقمت را برای تثبیت و استواری اسلام قرار داد و اکنون که جنگی پیش آمده برهمه واجب است که در این آزمایش و امتحان خداوندی شرکت کنند تا نکند دشمنان خیال اینکه ملت ما از جنگ خسته شدهاند را بکنند.
او در ادامه وصیتنامهاش نوشته است: جبهه صحنه عاشورا و کربلا است، بسیجیان میآیند و در خون خود میغلتند و صحنه جنگ را رنگین میکنند ولی راضیند به رضای او و پاسخ هل من ناصر ینصرنی حسین زمان است که این همه عشق و فداکاری در جوانان و حبیب ابن مظاهرهای این زمان وجود ندارد؛ چراکه حسین(ع) آنطور به اینان آموخت در این جهت پهناور هر چیز بهترینی وجود دارد و مرگ نیز بهترینی دارد و بهترین نوع مرگ شهادت در راه خداست. آری این دنیایی که ما در آن زندگی میکنیم به مانند خانهای است که به سوی یک هدف سیر میکند و هدفش رسیدن به ذات مقدس اوست و هر کس از این قافله عقب بماند و نتواند از فرصتها به نحو احسن استفاده کند و نتواند توشهای همراه خود ببرد از قافله عقب میماند پس چه بهتر که به سوی کمال و سعادت پیش برویم و با ملکوتیان همراه شویم.
شهید ابراهیم در بخش دیگری از وصیتنامهاش نوشته است: البته در این جهان کسی باقی نمیماند و همه باید با اندوختهشان از جهان بازگردند. پس چه زیباتر که مرگشان شهادت در راه خدا باشد و در راه رسیدن به خدا جان خودشان را هدیه کنند. خدایا مرگم را شهادت در راهت قرار ده زیرا دوست دارم در آن دنیا روسفید باشم. خدایا هرچه به دنبالت گشتم، نیافتمت و هرچه در خانهات را زدم صاحبخانه را نیافتم و جوابی نشنیدم هرچه صدایت زدم جوابی نیافتم.
او در پایان وصیتنامهاش نوشته است: خدایا در این عملیات آتی جوابم ده و در خانهات را به رویم بگشای. خدایا دوست دارم به دور از خانه و کاشانه بمیرم. خدایا دوست دارم مرگم را چنان قراردهی که کفاره گناهانم گردد و دوست دارم چنان قدرتی به من عطا کنی که قبل از شهادتم چنان برزمم که رضای تو در آن است.
انتهای پیام