اسلام معلولیت را محدودیت و مانع درک حیات طیبه نمی داند

به گزارش ایکنا، شبستان نوشت: حجت الاسلام «جواد اکبری مطلق» با بیان اینکه در اندیشه اسلام، اصل بر اجتماعی بودن انسان هاست، اظهار کرد:  یکی از مهمترین اصول در روابط اجتماعی انسان ها در جامعه رعایت عدالت است، در طول اعصار و در میان حکومت ها و مکاتب مختلف، عدالت به عنوان یکی از شعارهای اساسی مطرح شده است، حال آنکه «عدل» نَه به عنوان یک شعار که به عنوان یکی از اصول دین در اسلام مطرح شده  و از اصول مسلم دین ما است.

دکترای مبانی نظری اسلام ادامه داد: عدل یعنی حق هر کسی را به خودش پرداختن، اگر کارگری از صبح تا شب کار می کند حقش را به او بدهید، لذا عدل به معنای پرداخت حق به ذی حق است، وقتی چنین باشد می بینیم اتفاقی متفاوت در جامعه می افتد و همه افراد به رضایت نسبی می رسند البته در صورتی که این روال در جامعه جاری و ساری شود.

وی تصریح کرد: گروهی در جامعه توانایی اعم از ذهنی یا جسمی ندارند و دچار معلولیت هستند. مطابق نظر اسلام اگر قرار باشد به عدل رفتار کنیم هیچ انتظاری نباید از آنها داشته باشیم، اسلام می گوید اگر می خواهید جامعه شما همراه با امنیت و آسایش باشد صرفا به اصل عدل اکتفا نکنید بلکه باید یک پله از عدل جلوتر بروید و اسم این درجه را احسان گذاشته است.

حجت الاسلام اکبری مطلق تاکید کرد: اسلام معتقد است که افراد باید با یکدیگر به احسان رفتار کنند، احسان از عدل جلوتر است، چراکه در پرتوی روحیه احسان این اعتقاد شکل می گیرد که اگر شخص کاری هم نکرده باشد باید حقی برایش در نظر گرفت و از جمله اقشاری که این اصل برایشان صدق می کند، معلولان هستند.

مسئول نهاد نمایندگی ولی فقیه در دانشگاه فرهنگیان استان مرکزی در ادامه گفت: از نظر اسلام این رفتار یک وظیفه است که به معلولان کمک و مشکل آنها را رفع کنیم و اگر شد بتوانیم در مواردی از آنچه که حق مسلم ماست تحت عنوان ایثار و فداکاری به دیگری عطا کنیم.

حجت الاسلام اکبری مطلق ابراز کرد: از برخ روایات استفاده می شود که اگر خداوند نعمتی را از شخصی بگیرد نعمتی دیگر به او عطا می کند، شاید آن نعمت دیگر که خدا به او عطا کرده در ظاهر نباشد و ما در ظاهر نبینیم و احساس کنیم که اصلا نعمتی در کار نیست، در حالی که در نظام بخشش خداوندی چنین نیست. اگر چیزی از انسان گرفته شود حتما چیز دیگری به او اعطا می شود.

مبلغ مرکز تخصصی مهدویت قم تاکید کرد: اگر به زندگی نوابغ دنیا نگاهی بیندازیم خواهیم دید که درست است در رشته علمی خاصی نابغه هستند اما در حوزه های دیگر مثل نوع برخورد با دیگران دارای معلولیت هستند. با این وجود به دلیل آنکه روی توانایی آن نوابغ تاکید شده است هرگز نواقص شان دیده نمی شود، این مثال را از آن جهت مطرح کردم که وقتی روی توانایی های افراد معلول دست بگذاریم و بُلدشان کنیم، شرایط متفاوتی رقم می خورد اما در مقابل اگر به این موارد توجهی نشود معلولیت او پررنگ شده و به تدریج گوشه عزلت می گزیند، حال آنکه چنین فردی ممکن است خلاقیت های ذهنی متعددی داشته باشد.

مسئول نهاد نمایندگی ولی فقیه در دانشگاه فرهنگیان استان مرکزی در مورد نوع نگاه دینی و تاثیر آن بر سبک زندگی معلولان و تقویت روحیه امیدواری در آنها، بیان کرد:  در طول جنگ تحمیلی اگر رزمنده ای مجروح می شد و یکی از اعضای بدنش را از دست می داد و یا دچار مشکل جسمی می شد، به او جانباز می گفتند؛ به اندازه ای فضای جامعه مثبت بود که کرامت در در جای جای جامعه نسبت به آنان احساس می شد.

وی در پایان خاطرنشان کرد: امروز باید به شخصی که در جامعه ما مشکل مادرزادی یا نقص خاصی دارد این گونه نگاه کرد، او را به عنوان شخصی دانست که در هر شرایطی می تواند باری از دوش جامعه بردارد؛ اگر با این نگاه جلو برویم قطعا فضا تغییر می کند.

انتهای پیام