فضیلت ماه رمضان در کلام نبوی

به گزارش ایکنا از لرستان، پیامبر اکرم(ص) در بیان فضیلت‌های ماه مبارک رمضان فرموده است: «شَهرُ رَمَضانَ شَهرُ اللّه عَزَّوَجَلَّ وَ هُوَ شَهرٌ یُضاعِفُ اللّه‏ُ فیهِ الحَسَناتِ وَ یَمحو فیهِ السَّیِّئاتِ وَ هُوَ شَهرُ البَرَكَةِ؛ ماه رمضان، ماه خداست و آن ماهى است كه خداوند در آن حسنات را می‎‏افزاید و گناهان را پاک مى‌‏كند و آن ماه بركت است». (بحارالانوار، ج 96، ص 340، ح 5)

پیامبراکرم(ص) همچنین روزه را سپر آتش جهنم دانسته و فرموده است: «الصوم جنة من النار؛ روزه سپر آتش (جهنم) است. «يعنی به‌واسطه روزه گرفتن انسان از آتش جهنم در امان خواهد بود» کمااینکه نبی مکرم اسلام روزه را نوعی جهاد دانسته و فرموده است: «لصوم في الحر جهاد؛ روزه گرفتن در گرما، جهاد است». (بحارالانوار، ج 96، ص 257 )

پیامبراکرم(ص) همچنین فرموده است: «من منعه الصوم من طعام يشتهيه كان حقا علی الله ان يطعمه من طعام الجنة و يسقيه من شرابها؛ كسی‎كه روزه او را از غذاهای مورد علاقه‌اش بازدارد برخداست كه به او از غذاهای بهشتی بخورانند و از شراب‌های بهشتی به او بنوشاند».

رسول خدا‌(ص) همچنین در حدیثی از رمضان به‌عنوان ماه رحمت یاد کرده و فرموده است: «هو شهر اوله رحمة و اوسطه مغفرة و اخره عتق من النار؛ رمضان ماهى است كه ابتدایش رحمت است و میانه‏‌اش مغفرت و پایانش آزادى از آتش جهنم». (بحار الانوار، ج 93، ص 342) رسول خدا(ص) همچنین فرموده است: «ان ابواب السماء تفتح فى اول لیلة من شهر رمضان و لا تغلق الى اخر لیلة منه؛ درهاى آسمان در اولین شب ماه رمضان گشوده می‎‏شود و تا آخرین شب آن بسته نخواهد شد». (بحار الانوار، ج 93، ص 344) همچنین فرموده است: «لو یعلم العبد ما فى رمضان لود ان یكون رمضان السنة؛ اگر بنده «خدا» می‎‏دانست كه در ماه رمضان چیست [چه بركتى وجود دارد] دوست می‎‏داشت كه تمام سال، رمضان باشد».(بحارالانوار، ج 93، ص 346)

امام محمدباقر(ع) نیز فرموده است: «لکل شیء ربیع و ربیع القرآن شهر رمضان؛ هرچیز بهاری دارد و بهار قرآن ماه رمضان است». (اصول کافی/ ج 2» امام علی(ع) نیز در حدیثی فرموده است: «روزه پرهیز از حرام‌هاست، همچنان‌که شخص از خوردنی‌ و نوشیدنی پرهیز می‎کند». (بحارالانوار، جلد 93، ص 249) امام علی(ع) همچنین فرموده است: «كم من صائم ليس له من صيامه الا الجوع و الظما و كم من قائم ليس له من قيامه الا السهر و العناء؛ چه‌بسا روزه‌داری كه از روزه‌اش جز گرسنگی و تشنگی بهره‌ای ندارد و چه‌بسا شب زنده‌داری كه از نمازش جز بي‌خوابی و سختی سودی نمی‎برد.