بازخوانی قصه پرغصه سردشت

هفتم تیرماه در حافظه تاریخی ایرانیان، روز غمبار و اندوهناکی است. در ۷ تیر ۱۳۶۰، به دنبال جنایت منافقین کوردل و عمال مستکبرین، ۷۲ تن از یاران صدیق امام راحل از جمله آیت‌لله بهشتی شهید شدند. شش سال بعد در ۷ تیر ۱۳۶۶، یکی دیگر از بازوان مستکبرین در منطقه یعنی صدام، شهر سردشت را بمباران شیمیایی کرد.
در ساعت ۱۶:۳۰ یکشنبه هفتم تیرماه ۱۳۶۶، چند فروند هواپیمای بعثی سکوت شهر کوچک سردشت در غرب کشور را شکستند و ۷ بمب خردل در نقاط مختلف شهر انداختند که ۲ بمب در بازار شهر و ۲ بمب دیگر در منطقه مسکونی افتاد. ۳ بمب دیگر نیز در باغ‌های مجاور شهر فرود آمد. 
در سی‌وهشتمین سالگرد این فاجعه بشری، مصاحبه‌ای با عباس پیکار، فعال فرهنگی در چهارمحال و بختیاری و فرمانده تبلیغات تیپ ۴۴ قمربنی هاشم(ع) در دوران دفاع مقدس انجام شده، که در ادامه می‌خوانید.
وی در گفت‌وگو با ایکنا از چهارمحال و بختیاری، اظهار کرد: پس از شکل‌گیری سازمان ملل متحد در سال ۱۹۴۵، کنوانسیون‌ها و قواعد متعددی در خصوص جنگ تدوین و به امضای اعضای آن رسید که کنوانسیون منع بکارگیری سلاح‌های شیمیایی و مسموم‌کننده در مناطق مسکونی، یکی از آن‌ها بود و ایران و عراق از امضاکنندگان آن بودند.
وی با اشاره به اینکه ایران از زمان آغاز حمله متجاوزگرانه صدام به خاک کشور او را جنایتکار جنگی خواند، تصریح کرد: این امر دو علت داشت چراکه صدام آغازگر جنگ بود و دیگر آنکه با زیر پا گذاشتن قوانین بین‌المللی، مناطق غیر نظامی ایران را آماج حملات شیمیایی قرار داد.
پیکار با بیان دو علت عمده صدام را مستعد تحمیل این حملات غیر بشری معرفی کرد و گفت: صدام هم به لحاظ اخلاقی و روحی و هم به دلیل حمایت شدن از سوی مجامع بین‌المللی و ابرقدرت‌ها در حمله به ایران، دستش باز بود و اقداماتش بدون توبیخ و توضیح برای افکار عمومی بود.
وی به حمایت‌های همه‌جانبه اروپا و آمریکا از صدام اشاره و بیان کرد: کشورهای تأمین‌کننده تجهیزات حملات شیمیایی عراق علیه ایران که پس از پایان جنگ نامشان توسط آمریکا افشا شد عمدتاً کشورهای اروپایی مانند آلمان، روسیه، بلژیک، انگلستان و نیز خود آمریکا بود.
این فرمانده دوران دفاع مقدس تأکید کرد: سلسله حملات شیمیایی عراق از همان ابتدای جنگ آغاز شد و تا پایان جنگ به کرات به وقوع پیوست که ۲۵ مهرماه ۱۳۵۹ نخستین حمله در جبهه خوزستان رخ داد و ۹۰ نفر از رزمندگان اسلام شهید شدند.
پیکار با اشاره به بمباران شیمیایی سردشت در سال ۶۶، یادآوری کرد: در روز هفتم تیرماه آن سال چند منطقه مسکونی سردشت مورد هجوم ناجوانمردانه شیمیایی قرار گرفت و طبق آمار، ۱۱۰ تن از مردم بی‌دفاع به شهادت رسیدند و بین ۵ تا ۸ هزار نفر زخمی شدند.

تفاوت حمله شیمیایی به مناطق نظامی و مسکونی
وی با تأکید بر اینکه آثار مخرب و تلفات حمله شیمیایی به مناطق غیر نظامی بسیار سنگین و جبران‌ناپذیر است، گفت: در مناطق نظامیِ ایران به دلیل سابقه تجاوزگری و ناجوانمردی صدام، همواره آمادگی کامل برای کاهش اثرات تخریبی حمله شیمیایی وجود داشت از جمله امکان استفاده از ماسک، داروها و آمپول‌های ضد شیمیایی و محلول‌های ویژه خفه کردن سموم و پاکسازی محیط.
پیکار در همین خصوص ادامه داد: حال آنکه این تجهیزات و آمادگی ذهنی در مناطق مسکونی وجود ندارد و مادامی که مواد شیمیایی از منطقه پاکسازی نشود آثار مخرب آن گریبان افراد را خواهد گرفت ضمن اینکه افراد عموماً آگاهی لازم را در خصوص این مواد مخرب ندارند و خود را در معرض آسیب قرار می‌دهند.
وی حملات شیمیایی در مناطق نظامی و تهدید ایران به حمله شیمیایی به شهرهای بزرگ را حربه صدام در جنگ روانی دانست و گفت: ایران به دلیل شرایط و مقتضیات خاص، به میزان شایسته و مطلوب این حملات و تهدیدات را در جوامع بین‌المللی و افکار عمومی بازتاب نداد و شاید این اشکال همواره وارد باشد که کاستی‌هایی در این خصوص صورت گرفت.
پیکار در خصوص واکنش دنیا به حمله شیمیایی سردشت، بیان کرد: عکس‌العمل جهان در قبال این عمل غیر انسانی شایسته نبود، یعنی هیچ کشور یا مجمع جهانی آن‌ را محکوم نکرد و هیچ قطعنامه یا تذکری علیه عراق صادر نشد چراکه این کشور تحت حمایت جهانی در حمله به ایران قرار داشت.
حمله شیمیایی؛ جنگ روانی صدام علیه ایران
این فعال فرهنگی در استان در تشریح علت حمله شیمیایی عراق به مناطق غیرنظامی، گفت: در این اقدامات که در جنگ‌های سخت رخ می‌دهد، پیش از آنکه کشتن و از بین بردن انسان‌ها مدنظر دشمن باشد تبعات و آثار روانی آن مهم است و حمله شیمیایی سبب تضعیف روحیه عموم مردم و به تبع آن، رزمندگان در جبهه‌های جنگ می‌شود و صدام دنبال همین هدف بود.
پیکار ادامه داد: این جنگ روانی سبب دور کردن رزمندگان از میدان جنگ و به عبارت دیگر از میدان به در کردن آن‌ها می‌شود ضمن اینکه آثار تخریبی حمله شیمیایی از لحاظ فیزیکی نیز بسیار دامنه‌دار، گسترده و طولانی‌مدت است.
وی با تأکید بر وجوه تفاوت سلاح شیمیایی و غیر شیمیایی ، بیان کرد: تخریب و به دنبال آن، آسیب ناشی از طریق توپ و گلوله غیر شیمیایی به چند ثانیه ختم می‌شود و دامنه کشتار آن به مراتب کمتر است حال آنکه گلوله شیمیایی صدها تن را از میدان به در می‌کند و به تمام افراد حاضر در میدان آسیب می‌رساند و آثار تخریبی آن تا زمانی‌که پاکسازی انجام نشود، همچنان پابرجاست.

سردشت؛ سومین شهر آسیب‌دیده از سلاح شیمیایی
پیکار سردشت را سومین شهری در جهان که آماج حمله شیمیایی قرار گرفت خواند و گفت: بعد از بمباران اتمی هیروشیما و نیز حمله شیمیایی عراق به پیرانشهر، حمله شیمیایی به سردشت سومین حمله به مناطق غیرنظامی بود که هشت ماه بعد از این اتفاق، فاجعه‌بارترین حمله شیمیایی تاریخ علیه شهر حلبچه در ۲۵ اسفند ۶۶ رخ داد.
وی با اشاره به ۲۵۲ مورد حمله شیمیایی عراق علیه ایران در طول جنگ تحمیلی، بیان کرد: در روزهای پایانی جنگ عراق از این حربه برای متقاعد کردن ایران به پذیرش قطعنامه و پایان دادن به جنگ استفاده کرد، در آن روزها صدام همواره تهدید می‌کرد که در صورت پایان ندادن به جنگ، شهرهای بزرگ ایران را هدف حملات شیمیایی قرار می‌دهد.
انتهای پیام