آزمون شرافت معلم عشایری / کرونا حریف شادی دانشآموزان محروم نشد
محمد حسینی درح یک معلم سربیشهای است که پس از شیوع کرونا با روشهای مختلف سعی کرد تا دانشآموزانش لحظهای از درس دور نشوند.
چند ماه پیش، خبر شیوع یک بیماری در گوش ایران پیچید، خبر سخت و تاسفبار بود و نشان از آغاز روزهای سخت برای مردم ایران داشت.
مردم مجبور به رعایت قرنطینه خانگی شدند، بسیاری از مشاغل بسته شد، عید باستانی مردم دیگر به روال سالهای گذشته برگزار نشد و مهمتر از همه اینها روال طبیعی نظام تعلیم و تربیت بهم ریخت.
در این بین آموزش و پرورش برای جبران عقب ماندگی تحصیلی دانشآموزان، روشهایی از جمله آموزش مجازی را بکار برد و معلمان نیز با وجود اینکه تاکنون این شرایط را در سالهای خدمت خود تجربه نکرده بودند، با تمام توان پای خدمت و آموزش بودند.
از معلمی که بر روی تخت بیمارستان پیگیر درس دانشآموزان خود است یا از دبیری که با کمترین امکانات و بر روی دیواره یخچال خود به تدریس مشغول میشود و تا معلمی که «آیلاند فداکاری» سر میدهد.
شاید همه اینها گریزی به مفاهیم قرآنی باشد که همه ما به یادآوریش نیاز داشتیم، مفاهیمی که دیگری را بر خود ترجیح میدهد و انسان را شایسته اشرف مخلوقات بودن میکند.
در میان تمام این انسانهای فداکار که حتی با سخت شدن شرایط نیز به خدمت مشغولند، معلمی در یکی محرومترین مناطق خراسانجنوبی نیز دست از تلاش برای جبران عقب ماندگی تحصیلی دانشآموزان خود برنداشته، او با تمام توان تلاش میکند تا دانشآموزانش طعم شیرین فراگیری را از دست ندهند.
روایتی از روزهای سخت و شیرین یک معلم عشایری
محمد حسینی درح، یک معلم سربیشهای است که پس از شیوع کرونا با روشهای مختلف سعی کرد تا دانشآموزانش لحظهای از درس دور نشوند.
او معلم عشایر مرزنشین چاه بیدک درح، یکی از دورافتادهترین محلات عشایری استان است. او هر روز برای تحصیل دانشآموزانش راهی مناطق صعبالعبور و دورافتاده میشود و حتی در این روزهای بحران نیز وظیفهاش را از یاد نبرده است، وظیفهای که سالها پیش هنگام انتخاب این شغل، برای تحقق درست آن قسم یاد کرده بود.
وی در گفتوگو با ایکنا از خراسانجنوبی، اظهار کرد: بیشتر دانشآموزان عشایری این منطقه در سامانه شاد عضو شده و از محتوای آموزشی آن بهره میبرند.
این معلم بیان کرد: برخی از دانشآموزان به دلیل نداشتن گوشی هوشمند نتوانستند از این ظرفیت بهره ببرند که من به عنوان معلم و راهبران آموزشی درسنامه و محتوای آموزشی را به آنان انتقال میدهیم.
وی افزود: کلاسهای درس برای دانشآموزان عشایری این منطقه را با هدف دور نماندن آنها از فضای درسی، با رعایت پروتکلهای بهداشتی برگزار میکنم.
این معلم بیان کرد: در تمام سالهای تدریسم وقتی دانشآموزی به دلایل مختلف مجبور به ترک تحصیل میشد تمام تلاشم را میکردم تا دوباره به تحصیل برگردد چراکه ترک تحصیل دانشآموزان آن هم به دلایلی چون نبود زیرساختها، دوری محل زندگی از مدرسه و فقر بسیار ناراحتم میکرد.
حسینی ادامه داد: حال که این شرایط برای کشور به وجود آمده نباید بگذاریم زندگی معمولی این دانشآموزان دچار تغییر شده و اندکی از درس و تحصیل دور بمانند چراکه اگر روزی دانشآموزی در این مملکت به علت نبود زیرساختها و غفلت ما از تحصیل دور بماند، آینده این کشور را تحت تاثیر قرار خواهد داد و این یعنی ما به اهداف جمهوری اسلامی نرسیدهایم.
این معلم از سالهای سخت تدریسش میگوید، از سالهایی که با مشقات فراوان راه طولانی تا کلاس درس را طی میکند، اما لحظهای فکرجداشدن از کارش را در ذهن نمیپروراند.
وی خاطرنشان کرد: تا عادی شدن شرایط تمام تلاشم را میکنم تا دانشآموزان در راحتترین موقعیت درس بخوانند، به گونهای که سلامت آنان نیز تامین شود.
زندگی این معلم و مفاهیمی که در دقیقه دقیقه زندگیاش آن را نفس میکشد، شاید اصول فراموش شده دوران ما باشد، وقتی برای سود بیشتر خدا را از یاد برده، گران فروشی و احتکار میکنیم، وقتی از کنار کودکان کار شهر بی توجه میگذریم و یا زمانی که روزهای زندگی را بدون توجه و احترام به پدر و مادر سپری میکنیم.
شاید لازم بود کسی به ما یادآوری کند که این مفاهیم هنوز زندهاند، هنوز نفس میکشند، این اصول هنوز مهمتر از خود زندگیاند، شاید باید کرونا آزمون زندگیمان میشد تا انسانهایی از جنس شرافت دوباره دیده شوند، اصول زندگیشان سبک زندگیمان شود و تفکرشان مجالی برای اندیشیدن برای زندگی بهتر. شاید کرونا، آزمونی بود از طرف خدا، آزمونی که این معلم سربیشهای و معلمانی چون او از آن نمره کامل گرفتند. نمره ما از این امتحان چند است؟
گزارش از زهرا حمیدی، خبرنگار ایکنای خراسانجنوبی
انتهای پیام
