دعا در فرهنگ قرآن و اهل بیت(ع)
مدیر مدرسه علمیه سعدیه رامیان گفت: دعا اسلحه مؤمن است، همان گونه که انسان در کارزار سپر و اسلحهای دارد که جان خود را از آن معرکه به سلامت بیرون میآورد، بهواسطه دعا نیز میتواند خود را حفظ کند.
شمسی طاهری، مدیر مدرسه علمیه سعدیه رامیان در گفتوگو با ایکنا از گلستان، بیان کرد: زندگی دنیا معمولا با مشکلات، نارساییها و گرفتاریهای بسیاری همراه است و انسان برای اینکه از این مشکلات و گرفتاریها سربلند بیرون آید، باید صبر و شکیبایی پیشه کرده و نیز با توجه به آیه «ادْعُونِي أَسْتَجِبْ لَكُمْ؛ مرا بخوانيد تا شما را اجابت كنم» (سوره غافر/60) به درگاه الهی روی آورده و و از درگاه حق حل گرفتاری و مشکلات را طلب کند، زیرا خداوند هیچ بندهای را از درگاه خود ناامید نمیکند.
وی گفت: خداوند در آیه 35 سوره مائده میفرماید: «وابْتَغُوا إِلَيْهِ الْوَسِيلَةَ» در این آیه میفرماید اگر میخواهید دعا کنید وسیله بیاورید. از امام صادق(ع) پرسیدند: یابن رسولالله منظور از وسیله که در این آیه آمده است چیست؟ امام فرمودند: «نحن الوسیله» انسان برای اینکه به درگاه خداوند برود به وسیلهای نیاز دارد و اهل بیت(ع) وسیله هستند. اگر بدون واسطه و به تنهایی با خدا راز و نیاز کنیم شاید دیرتر به نتیجه دست یابیم اما اگر از در اهل بیت(ع) وارد شویم با وسیله قرار دادن و توسل به آن بزرگواران مشکلات سریعتر و آسانتر حل خواهد شد.
طاهری افزود: روایات بسیاری در رابطه با دعا وجود دارد. در روایتی پیامبر(ص) فرمودند: «الدعاءُ سِلاحُ المُؤمِنِ وَ عمودُ الدّينِ وَ نُورُالسموات وَ الأَرضِ»، دعا اسلحه مؤمن است، همان گونه که انسان در کارزار سپر و اسلحهای دارد که جان خود را از آن معرکه به سلامت بیرون میآورد، انسان به واسطه دعا نیز میتواند خود را حفظ کند اما تنها حفظ جسم مراد نیست، بلکه انسان میتواند با تحمل مشکلات و راضی بودن به رضای الهی، گرفتاریها را حل و برطرف کند؛ لذا به دعا پناهنده میشود و این دعا وسیله تقرب و پل ارتباطی بین خالق و مخلوق است و اهل بیت(ع) را وسیله و شفیع خود قرار میدهد تا بلا و مشکلات رفع شود.
این مدرس حوزه بیان کرد: حضرت علی(ع) در حکمت 135 نهجالبلاغه میفرمایند: «مَنْ أُعْطِيَ الدُّعَاءَ لَمْ يُحْرَمِ الْإِجَابَةَ» بر اساس این سخن دعا هدیهای از جانب خداوند است که قلب بنده را متوجه خود ساخته و به زبان او، قدرت مناجات و نیایش عطا میکند، لذا با دعا کردن کسی از اجابت محروم نمیشود و همچنین در حکمت 146 نهجالبلاغه میفرمایند: «اِدفَعُوا أمواجَ البَلاءِ بِالدُّعاءِ» بنابراین، دعا عامل مهمی در دفع بلا و گرفتاریها است اما مناجات و دعا فقط به زمان گرفتاری اختصاص ندارد، بلکه مبنای زندگی باید بر اساس راز و نیاز با معبود و ارتباط عمیق با خداوند متعال پیریزی شود.
این مبلغ حوزه تصریح کرد: در روایتی از امام حسین(ع) نقل شده است: «فهو یعلم أنّی کنتُ قد أحبّ الصّلاة له و تلاوةَ کتابه و کثرة الدّعاء و الاستغفار» حضرت سیدالشهداء(ع) در شب عاشورا حضرت ابوالفضل العباس(ع) را به سوی سپاه دشمن فرستاد تا برای دعا و مناجات و استغفار مهلت بگیرد؛ مشکلات و مصیبتها و حمله دشمن در عاشورا موجب سستی در دعا و نیایش نشد، زیرا کسی که با خداوند ارتباط عمیق دارد میتواند بر تمایلات نفسانی غلبه کرده و در میدان مبارزه نیز با آرامش جهاد کرده و پیروز شود. امام حسین(ع) با دعا و راز و نیاز با خداوند متعال به تمام وجدانهای بیدار ثابت کرد که هدف ایشان از برپایی نهضت عاشورا، درخواستهای نفسانی نبوده، بلکه دینخواهی و عمل به تکلیف الهی بوده است.
وی در پایان گفت: در شرایط فعلی که ویروس منحوس کرونا جهان را فرا گرفته و جامعه اسلامی و انسانی را به ستوه کشانده و انسانها را با تمام اختیاراتی که دارند با چالش مواجه کرده است، انسان میتواند با پناه بردن به دعا و استعانت از خداوند متعال و توسل به ائمه اطهار(ع) بر این بیماری غلبه پیدا کرده و بلا را از جامعه انسانی دور کند.
انتهای پیام
