این بار عشق معلمی می‌کند

محمد صادقی، معلم خلاق بیرجندی است که به دلیل شرایط کرونا و عدم دسترسی برخی دانش‌آموزان به فضای مجازی، تصمیم می‌گیرد در کوچه کلاس درسش را برپا کند، وی در گفت‌وگو با ایکنا از خراسان‌جنوبی می‌گوید: من معلم پایه اول تا ششم دبستان هستم و وقتی دیدم برخی از دانش‌آموزانم به دلیل نداشتن شرایط نمی‌توانند از شبکه شاد استفاده کنند و از طرفی همه ما می‌دانیم نیمی از تعلیم در دوره ابتدایی از طریق حضوری و چشمی صورت می‌گیرد، تصمیم گرفتم که خودم کلاس را برپا کنم.

وی با بیان اینکه تقریبا هفته‌ای دو روز به صورت حضوری به دانش‌آموزان ریاضی را آموزش می‌دادم، افزود: از دیوار خانه همسایه به عنوان تخته استفاده می‌کردم و دانش‌آموران در کوچه می‌نشستند و درس را فرامی‌گرفتند.

صادقی با بیان اینکه معتقدم آموزش غیرحضوری هیچ‌گاه جای آموزش حضوری و چهره به چهره را نمی‌گیرد، افزود: خوشحالم که اکنون شرایط آموزش حضوری فراهم شده؛ این به نفع دانش‌آموزان است.

این معلم بیرجندی با بیان اینکه برای دانش‌آموزان دبستانی که تازه با کلاس درس آشنا می‌شوند، درس غیرحضوری بسیار سخت است و درک را مشکل می‌کند، اظهار کرد: نباید از تأثیر معلم در آموزش غافل شد و باید با روش‌هایی که به سلامت دانش‌آموز آسیب نزند، فکری برای ادامه تعلیم کرد.

معلمی روی ویلچر 

مریم بهدانی، یکی دیگر از معلمان است که شرایط سخت او را از تعلیم و عشقش که معلمی باشد، بازنداشته است. وی که به دلیل تصادف دچار معلولیت شده، باز هم از تدریس دست نکشیده و با همان شرایط در کلاس درس حاضر می‌شود و برای دانش‌آموزانش معلمی که نه؛ مادری می‌کند.

وی در گفت‌وگو با ایکنا از خراسان‌‌جنوبی می‌گوید: در ابتدا حضورم با ویلچر در کلاس درس باعث تعجب بود، اما کم کم دیگران به این درک رسیدند که من این شغل را با عشق انتخاب کرده‌ام و هیچ امری مانع ادامه دادن نیست.

وی که هنرآموز هنرستان دخترانه شاهد بیرجند است، ادامه می‌دهد: سال 79 در آموزش و پرورش پذیرفته شدم، اما در سال ۹۲، به سبب حادثه رانندگی دچار معلولیت شدم، اما با وجود معلولیت دست از تدریس نکشیدم، ناشکری نکردم و ادامه دادم.

وی افزود: شکر به درگاه خداوند با وجود تمام سختی‌ها و ادامه دادن راهی که به آن علاقه وافر دارم، باعث شده خداوند برکتی از جنس عشق و امید به زندگی‌ام دهد؛ در واقع وقتی با این شرایط سر کلاس درس حاضر می‌شوم می‌دانم که خداوند نیز به من کمک خواهد کرد؛ این وعده خداوند به بندگانش است.

بهدانی با بیان اینکه خداوند انسان را در رنج آفریده، اما این رنج می‌تواند پری برای پرواز باشد، تصریح کرد: سعی کرده‌ام در کلاس درس علاوه بر تدریس درس تخصصی، به دانش‌آموزان درس صبر در زندگی را نیز ارائه دهم تا در برابر مشکلات زندگی سر خم نکنند؛ من قوی بودن را به دانش‌آموزان یاد می‌دهم.

وی تصریح کرد: یک معلم قبل از آموزش، خود باید در کلاس درس زندگی‌اش سرافراز باشد؛ وقتی این شرایط برایم حادث شد با خود فکر کردم اگر من کنار بکشم و در برابر این مشکل کوتاه بیایم دیگر از دانش‌آموزانم نباید انتظار صبر در زندگی را داشته باشم؛ فکر به دانش‌آموزانم و اینکه من معلم آن‌ها هستم من را قوی‌تر کرد.

بهدانی در پایان گفت: در واقع این معلمی بود که من را قوی کرد و از من انسانی دیگر ساخت؛ من با معلمی رشد کردم؛ پرواز کردم و خود و روحیه‌ام را از نو ساختم.