به گزارش ایکنا، حجتالاسلام والمسلمین علی رجبی؛ مدرس و حافظ کل قرآن در جدیدترین اینفوگرافی قرآنی خود، واژه «ذِکر» در قرآن را مورد مداقه قرار داده است. واژهای پرتکرار که معانی مختلفی علاوه بر یادآوری امری دارد. متن مکتوب و صوتی توضیحات این اینفوگرافی در ادامه میآید:
بنابر گفته راغب، ذِکر دو معنی دارد: حضور چیزی در ذهن (یادآوری) مانند: «اذکُر رَبَّکَ إذَا نَسِیتَ» (کهف/24) و حفظ و نگهداری معارف حق در درون جان. «وَاحفَظُوا أَیَمَانَـُم» (مائده/89)
ذکر با بیش از 290 مرتبه تکرار از واژگان پُرکاربرد قرآن است و پُرتکرار بودن این ریشه نشان میدهد که نقش قرآن فقط اطلاعرسانی نیست، بلکه بیدار کردن، توجه دادن و به هوش آوردن انسان غافل است.
خداوند قرآن را سراپا ذِکر مینامد (ص/1،حجر/9) و آورنده آن را هم ذِکـر میگوید (طلاق/10و 11) چرا که پیامبر و وحی آسمانی، هر دو ذکـر و زداینده ظلمتهای غفلت از جان و وجود آدمیان هستند؛ به همین علت هر دو «ذِکـرَی لِلعَالَمِینَ» (تکویر/27، ص/87، قلم/52، انبیاء/107) و «تَذکـرَةً» (طه/3، مزمل/19، مدثر/54، انسان/29) معرفی شدند.
ذکر و یاد مستمر الهی با همه اقسام و مراتبش (زبانی، قلبی و عملی) اثر عمیقی در زُدودن تاریکیهای رذایل اخلاقی از درون جان انسان دارد و او را تدریجاً به فضایل اخلاقی آراسته و نورانی میکند. (احزاب41 تا 43)
در مقابل چنانکه اگر فرد از یاد الهی غافل باشد، همنشین او شیطان و تاریکی خواهد بود. (زخرف/ 36) بنابراین چراغ پُرفروغ الهی در خانه و دل کسانی میدرخشد که امور دنیا آنها را از یاد خدا هرگز غافل نمیسازد. (نور/36و 37)
