رمزگشایی از «حق تلاوت» در کلام امیرالمؤمنین(ع) + فیلم

ماه مبارک رمضان، نهمین از ماه‌های قمری و برترین و پربرکت‌ترین ماه سال است؛ خداوند متعال آن را برای نزول قرآن کریم برگزید و شبی را در آن به نام «لیله‌القدر» قرار داد که ارزش آن از هزار ماه بیشتر است.

در این ماه، رحمت الهی بی‌دریغ بر بندگان نازل می‌شود، در‌های آسمان به روی دعا گشوده می‌شود و جان‌های مشتاق با تلاوت آیات وحی، صفا و طراوت می‌یابند.

در دهه پایانی ماه رمضان ایکنا پای درسی از دروس قرآن با سخنان مجید معارف، عضو هیئت علمی دانشگاه تهران و مدرس قرآن نشست. او در این درس‌گفتار به تبیین جایگاه قرآن در این ماه پربرکت پرداخت که در ادامه بخش سوم آن را می‌خوانیم و می‌بینیم:

گاهی اوقات ما وارد قرائت قرآن می‌شویم و می‌گوییم یک ساعت وقت داریم و خوب است این یک ساعت را به خواندن یک جزء قرآن اختصاص دهیم، یعنی از ابتدا، انتهای قرائت خود را تعیین می‌کنیم. اما در روایات اهل بیت علیهم‌السلام، برعکس این شیوه توصیه شده است.

روایتی از امام علی علیه‌السلام در ذیل آیه شریفه «الَّذینَ آتَیْناهُمُ الْکِتابَ یَتْلُونَهُ حَقَّ تِلاوَتِهِ» (آن‌ها که کتاب آسمانی به آنان داده‌ایم، آن را آنگونه که شایسته است تلاوت می‌کنند) وارد شده است. از حضرت سؤال می‌شود که حق تلاوت قرآن چگونه ادا می‌شود؟ ایشان در پاسخ می‌فرمایند: «حق تلاوت آیات زمانی ادا می‌شود که در مسیر خواندن قرآن، وقتی به آیه‌ای می‌رسی که حاوی رحمت و بشارتی است، مکث کنی و آن رحمت و بشارت را از خدا برای خود طلب کنی و زمانی که به آیه‌ای می‌رسی که حاوی عذاب، تهدید و هشداری خطاب به انسان است، باز مکث کنی، تأمل نمایی و از آن عذاب به خدا پناه ببری.»

اگر کسی قرآن را این‌گونه با تأمل بر معانی بخواند، به‌گونه‌ای که بتواند آیات رحمت را رصد کرده و آنها را از خدا مطالبه کند و آیات عذاب را شناسایی کرده و از آنها به خدا پناه ببرد، بی‌تردید حق تلاوت قرآن را ادا کرده است. چنین تلاوتی هم مایه انس با قرآن می‌شود و هم تدبر، تذکر و خشوع را در وجود انسان تقویت می‌کند.

امید است خداوند در این ماه مبارک رمضان به همه ما توفیق عنایت فرماید که قرآن را به این صورت شایسته و باطنی بخوانیم. همه شما را به خدا می‌سپارم.