
ماه مبارک رمضان، نهمین از ماههای قمری و برترین و پربرکتترین ماه سال است؛ خداوند متعال آن را برای نزول قرآن کریم برگزید و شبی را در آن به نام «لیلهالقدر» قرار داد که ارزش آن از هزار ماه بیشتر است.
در این ماه، رحمت الهی بیدریغ بر بندگان نازل میشود، درهای آسمان به روی دعا گشوده میشود و جانهای مشتاق با تلاوت آیات وحی، صفا و طراوت مییابند.
در دهه پایانی ماه رمضان ایکنا پای درسی از دروس قرآن با سخنان مجید معارف، عضو هیئت علمی دانشگاه تهران و مدرس قرآن نشست. او در این درسگفتار به تبیین جایگاه قرآن در این ماه پربرکت پرداخت که در ادامه بخش چهارم و آخرین آن را میخوانیم و میبینیم:
از توصیههای امام علی علیهالسلام این است که قرآن را تند نخوانید و مانند ریگ بیابان در فضای دهان نچرخانید. قرآن را آرام و با تأمل بخوانید. این گونه نباشد که بگویید: «من نیم ساعت وقت دارم و میخواهم قرآن بخوانم، پس باید تا پایان این نیم ساعت فلان سوره را ختم کرده باشم.» خیر؛ قرآن را آرام بخوانید، خود را در اختیار قرآن قرار دهید و اجازه دهید قرآن شما را به پیش ببرد.
معنای این سخن آن است که اگر احساس کردید آیهای بر شما اثر میگذارد، آن را دو بار بخوانید، سه بار بخوانید. بالاخره قرآن ختم خواهد شد؛ چه روزی یک ساعت بخوانید و یک جزء را تمام کنید، چه روزی دو ساعت وقت بگذارید و یک جزء بخوانید. مهم این است که خود را در اختیار قرآن قرار دهید، نه اینکه قرآن را در اختیار سرعت خود.
والسلام علیکم و رحمه الله و برکاته