جمعه‌ای در آستانه بهار

آخرین روز سال از راه رسیده است؛ روزی که امسال با جمعه گره خورده، با روزی که در فرهنگ اسلامی یادآور انتظار، دعا و امید به ظهور است. گویی تقویم نیز می‌خواهد در واپسین ساعات سال، نگاه‌ها را از پایان به آغاز بدوزد؛ از غروب یک سال به سپیده سالی دیگر.

در این روزهای پایانی سال، منطقه ما روزهای پرالتهاب و سرنوشت‌سازی را پشت سر گذاشته است. تحولات بزرگ، مقاومت ملت‌ها و خون‌های پاکی که بر زمین ریخته شد، بار دیگر یادآور حقیقتی دیرینه است: تاریخ این سرزمین با «شهادت» نوشته شده است. شهیدان نه‌تنها حافظان امنیت و عزت ملت‌ها هستند، بلکه مسیر آینده را نیز روشن می‌کنند.

در سالی که گذشت، نام بسیاری از شهیدان بر زبان‌ها جاری شد؛ مردان و زنانی که با ایثار و فداکاری، معنای حقیقی مسئولیت، ایمان و مقاومت را به تصویر کشیدند. شهادت در فرهنگ اسلامی پایان نیست؛ بلکه آغاز حیاتی بزرگ‌تر و ماندگارتر است. همان‌گونه که قرآن کریم می‌فرماید: «وَلَا تَحْسَبَنَّ الَّذِينَ قُتِلُوا فِی سَبِيلِ اللَّهِ أَمْوَاتًا بَلْ أَحْيَاءٌ عِندَ رَبِّهِمْ يُرْزَقُونَ». این حقیقت قرآنی در حوادث امروز منطقه بیش از هر زمان دیگری خود را نشان می‌دهد؛ جایی که خون شهیدان، نهال مقاومت و امید را در دل ملت‌ها آبیاری می‌کند.

در کنار این فداکاری‌ها، آنچه بیش از همه چشمگیر است، اتحاد و همدلی مردم است. ملت‌هایی که شاید از نظر زبان، قومیت یا جغرافیا متفاوت باشند، اما در دفاع از حقیقت، عدالت و کرامت انسانی، همدل و هم‌صدا شده‌اند. این همبستگی مردمی، بزرگ‌ترین سرمایه اجتماعی در روزگار بحران است؛ سرمایه‌ای که بارها نشان داده می‌تواند از دل سخت‌ترین شرایط، راهی به سوی آینده‌ای روشن بگشاید.

سال نو در حالی فرا می‌رسد که دل‌های بسیاری با یاد شهیدان می‌تپد و در عین حال، چشم‌ها به افقی روشن دوخته شده است. در فرهنگ شیعی، جمعه همواره یادآور انتظار است؛ انتظار برای آمدن مصلحی که جهان را از ظلم و بی‌عدالتی رهایی بخشد. شاید هم‌زمانی آخرین روز سال با جمعه، یادآوری همین حقیقت باشد که تاریخ هر چقدر هم پر از تلخی و سختی باشد، مقصد نهایی آن عدالت و روشنایی است.

انتظار ظهور حضرت ولی‌عصر(عج) در نگاه شیعه، صرفاً یک امید دور دست نیست؛ بلکه نیرویی زنده و پویاست که جامعه را به سوی اصلاح، همبستگی و عدالت‌خواهی سوق می‌دهد. جامعه‌ای که فرهنگ ایثار، شهادت و همدلی در آن زنده است، بیش از هر جامعه‌ای می‌تواند خود را برای آن صبح موعود آماده کند.

اکنون که در آستانه تحویل سال ایستاده‌ایم، شاید بهترین فرصت برای بازاندیشی در مسیر گذشته و آینده باشد؛ اینکه چگونه می‌توان میراث شهیدان را پاس داشت، چگونه می‌توان وحدت و همدلی را حفظ کرد و چگونه می‌توان جامعه‌ای ساخت که شایسته ظهور عدالت جهانی باشد.

آخرین جمعه سال، فرصتی است برای دعا؛ دعایی برای آرامش دل‌های داغدار، برای عزت ملت‌ها، برای پایداری در مسیر حق و برای نزدیک‌تر شدن صبحی که جهان در پرتو عدالت و معنویت، چهره‌ای تازه به خود بگیرد.

شاید در واپسین لحظات این سال، بهترین زمزمه همان دعایی باشد که قرن‌ها بر لب‌های منتظران جاری است: «اللهم عجل لولیک الفرج».

باشد که سال پیش رو، سالی باشد سرشار از همدلی بیشتر، امیدی عمیق‌تر و گامی نزدیک‌تر به صبح ظهور.