چرا عقب‌نشینی در برابر ترامپ، هزینه‌ای سنگین‌تر از جنگ دارد؟

به قلم؛ مهدی جمشیدی عضو هیئت علمی گروه فرهنگ پژوهی پژوهشگاه فرهنگ و اندیشه اسلامی

بعید است که ترامپ، ایران را رها کند. عصبی شده و لجاجت می‌کند. می‌رود به سمت حملاتِ بیشتر و بیشتر. متوقف نمی‌شود. شاید هنوز امید دارد که می‌تواند. هنوز گزینه‌هایی روی میز دارد که استفاده نکرده. چون منازعه، حیثیتی شده و او احمق است، ضربات بیشتری خواهد زد و البته خواهد خورد.

نمی‌دانم در ساختار سیاست آمریکا، کسی حریف او می‌شود یا نه. گویا بی‌مهار و خودسر است. اگر همین‌گونه پیش برویم، تا هفته‌های بعد نیز جنگ ادامه خواهد داشت و وحشی‌گری ترامپ، فزونی خواهد گرفت.

جنگِ وجودی یعنی همین که دو طرف، قصد جان هم را کرده‌اند و می‌جنگند تا طرف مقابل نباشد. اگر سازش کنیم، باخته‌ایم و اگر جنگ را ادامه بدهیم، فتح تاریخی رقم خواهد خورد. درست است که لطمات و صدمات بیشتری خواهیم خورد، اما مقاومت ما، ارادۀ قطعی ما را نشان می‌دهد و همین، بازدارندگی ایجاد خواهد کرد.

او مجنون است و ما جسور، او احمق است و ما ایمانی، او قلدر است و ما شهادت‌طلب، او در پی برانداختن ما است و ما در پی بسط خویش. اگر ترامپ، قصد تداوم جنگ یا آغاز حملات خاص را نداشت، فرماندهان ارتش آمریکا را برکنار نمی‌کرد. به احتمال زیاد، حملات شدید و گسترده در پیش است.

ترامپ به دلیل فرعونیتش، از تعقیب ما پرهیز نخواهد کرد و به دریا وارد خواهد شد. البته چه‌بسا لطمات فراوان بر ما خواهد زد. گریزی از این تقابل تاریخی نیست؛ سرانجامِ قهری ما، جنگ با آمریکا بود که اکنون رخ داده است.

پنباید ترسید و ترسانید؛ هرچند خسارات و صدمات، فراوان است و خواهد بود. طرف مقابل نیز دچار مصائب راهبردی خواهد شد و سقوط تاریخی خواهد کرد. بارِ پیچ تاریخی در این برهه، بر عهدۀ ایران است.

وقتی غایت، خدای متعال باشد، باید با طمأنینه و رضایت‌خاطر، هر هزینه‌ای را پرداخت و قاطعانه و بی‌پروا، تا آخر ایستاد. باید مقاومت کرد و از خسارات و مصائب نهراسید.

باید تا نقطه نهایی رفت. لطماتِ تداومِ مسیر جنگ، بسیار کمتر از بازگشت از آن است. باید به جنگ ادامه داد و حریف لجوج و مغرور را فرسوده و پشیمان کرد.‌

دشواری‌‌های فراوانی در پیش داریم که اگر آنها را تحمّل کنیم، قدرت تمدنی خواهیم شد، اما اگر پریشان و منفعل بشویم و در میانه جنگ، کوتاه بیاییم، هزینه‌های بیشتری را خواهیم پرداخت.

نباید وسوسه بشویم و بازگردیم. لیبرال‌های ایرانی، دامِ آتش‌بس را پیش پای ما نهاده‌اند تا هرچه هزینه داده‌ایم، خنثی و بی‌اثر شود و چندی بعد، دوباره داستان جنگ، آغاز گردد.

اگر کوتاه بیاییم، هم تحقیر خواهیم شد و هم جنگ دیگری از راه خواهد رسید، اما اگر مقاومت کنیم و جنگ را تا نقطه نهایی پیش ببریم، از گردنه عبور خواهیم کرد و نه‌ فقط جنگ برچیده خواهد شد، بلکه ایران وارد برهه حیات تمدنی و ابرقدرتی خویش خواهد شد. فردای تاریخ، به مقاومتِ امروز ما وابسته است.