شهیده ندا امینیآذر، معلمی را به معنای واقعی کلمه بهجا آورده بود و انکار که خبر از رفتنش داشت، کوله باری از خاطرات را برای روزهای بیقراری دوستان و خانوادهاش پس از شهادتش، آماده جمع کرده بود؛ مثل فیلم حلالیت خواستنش از بچهها و دانشآموزانی که با وام گرفتن از مهر و محبت بیپایان او حتی بعد از شهادتش هم عکس او را بوسه میزنند، بر عکس معلمی که حتی لحظهای از فکر بچهها جدا نمیشد و صدایش، آرامبخش دلتنگی بچهها بود.