شهدای خدمت؛ روایت مردانی که در میانه مسئولیت ماندند

در حافظه ملت‌ها، برخی نام‌ها نه صرفاً با جایگاه و عنوان، بلکه با لحظه‌های دشوار مسئولیت به یاد سپرده می‌شوند؛ آن‌ هنگام که بار سنگین تصمیم، دغدغه مردم و مسئولیت سرزمین بر دوش انسان‌هایی قرار می‌گیرد که خدمت را نه در شعار، بلکه در میدان عمل معنا می‌کنند.

حادثه تلخ اردیبهشت ۱۴۰۳، صرفاً فقدان چند مسئول بلندپایه نبود؛ رویدادی اندوه‌بار بود که جمعی از خادمان کشور را در مسیر مأموریت و انجام وظیفه از میان ملت گرفت و آنان را در حافظه رسمی این سرزمین با عنوان «شهدای خدمت» ماندگار کرد؛ عنوانی که فارغ از هر نگاه و گرایش سیاسی، بر یک حقیقت استوار است: آنان تا واپسین لحظه، در متن مسئولیت و در مسیر انجام مأموریت باقی ماندند.

سرزمین ایران در فراز و فرودهای تاریخ خود، همواره شاهد انسان‌هایی بوده است که سنگینی بار اداره کشور را در روزگار دشوار بر دوش گرفته‌اند؛ روزهایی که خدمت بیش از آنکه جایگاه باشد، مسئولیتی سنگین، فرساینده و سرنوشت‌ساز است. آنان نیز در دل همین مسیر ایستادند، با همه دشواری‌ها، فشارها، نقدها و امیدهایی که ذات مسئولیت عمومی را شکل می‌دهد.

بی‌تردید، قضاوت درباره کارنامه دولت‌ها و مسئولان، امری طبیعی و متعلق به تاریخ، افکار عمومی و آیندگان است؛ اما آنچه فراتر از همه نگاه‌ها باقی می‌ماند اصل خدمت است؛ ارزشی که در هر جامعه‌ای ستون اعتماد عمومی و پایه استمرار امید ملی به‌شمار می‌آید.

یاد شهدای خدمت، تنها یادآور یک فقدان نیست، بلکه یادآور مسئولیتی است که در قبال مردم، امنیت، آبادانی و آینده کشور بر دوش خادمان این سرزمین قرار دارد.

۳۰ اردیبهشت‌ماه، ضمن گرامیداشت یاد و نام آنان، بار دیگر بر این حقیقت تأکید می‌شود که مسیر خدمت، مسیری دشوار اما شریف و ماندگار است.

یاد و نام شهدای خدمت گرامی باد؛ آنان که در میانه راه مسئولیت، از مسیر خدمت جدا نشدند و نامشان در دفتر این سرزمین، با واژه‌های تعهد و خدمت برای همیشه ماندگار شد.

اسماعیل دستگزار، مدیر کانون فرهنگی و هنری آستان مقدس امامزاده سیدابراهیم خراسانی(ع) شهر لاهرود