روایتی از اشک و عهد مردم در سوگ قائد امت

به گزارش خبرنگار ایکنا، از نخستین ساعات بامداد یکشنبه ۱۴ تیرماه، با وجود آنکه بار‌ها ساعت رسمی آغاز مراسم وداع با رهبر شهید انقلاب، ساعت ۶ صبح اعلام شده بود، مقابل تمامی ورودی‌های مصلی امام خمینی(ره) مملو از مردمی بود که با اشتیاق و داغی عمیق، خود را برای حضور در این مراسم رسانده بودند.

این جلوه از حضور برای اقامه نماز بر پیکر مطهر قائد امت، سحرگاهان اعیاد فطر سال‌های گذشته را تداعی می‌کرد؛ همان صبح‌هایی که نزدیک به چهار دهه، امت نمازگزار به شوق اقتدا به رهبر فرزانه خود، از نخستین ساعات بامداد در همین مکان گردهم می‌آمدند.

در چنین صحنه‌هایی، همواره این نگرانی وجود دارد که ازدحام جمعیت، حادثه‌ای ناگوار را رقم بزند؛ اما گویی تدبیر این مراسم در دست دیگری بود. مردم آرام، منظم و هماهنگ وارد محوطه شدند؛ چنان‌که انگار بار‌ها این لحظه را تمرین کرده باشند و اکنون، در اجرای واقعی آن، جز شکوه، نظم و اقتدار این حضور عظیم، تصویری دیگر شکل نمی‌گرفت.

با گذشت دقایق ابتدایی مراسم، جمعیت لایه‌لایه به صفوف نمازگزاران افزوده می‌شد و دیری نپایید که حیاط و ایوان اصلی مصلای امام(ره) از انبوه مردمی که منظم و فشرده پشت سر یکدیگر ایستاده بودند، سرشار شد. در میان این خیل جمعیت، حضور همه نسل‌ها به چشم می‌خورد؛ از کودکانی که در کنار خانواده‌های خود آمده بودند تا نوجوانان، جوانان، میانسالان و سالمندانی که هر یک به سهم خود در این وداع تاریخی حضور یافته بودند. حضور خانواده‌های ایرانی، از جلوه‌های قابل توجه این مراسم بود.

عمده حاضران لباس‌های مشکی بر تن داشتند و در میان انبوه جمعیت، پرچم‌ها و بیرق‌های سرخ بیش از هر رنگ دیگری به چشم می‌آمد؛ پرچم‌هایی که بر آنها عباراتی همچون «یالثارات الحسین» نقش بسته بود و برای بسیاری از حاضران، نماد خونخواهی رهبر شهید به شمار می‌رفت.

ذکر‌ها و شعار‌های مردم نیز گاه از زمزمه فراتر می‌رفت و در فضای مصلی طنین می‌انداخت؛ شعار‌هایی که بعضاً با ندای «یالثارات الخامنه‌ای» همراه می‌شد.

در ادامه، میثم مطیعی، مداح اهل‌بیت(ع)، با سبک خاص مداحی خود بر شور و التهاب فضای حاکم بر مصلی افزود. حال و هوای جمعیت چنان بود که گویی بیش از آنکه برای بدرقه رهبر شهید خود گرد آمده باشند، خواسته‌ای قاطع را فریاد می‌زدند؛ محاکمه و انتقام از دولت آمریکا و رژیم صهیونیستی که از نگاه آنان عاملان اصلی شهادت حضرت قائد امت بودند.

پس از مداحی آتشین میثم مطیعی، نوبت به محمد رسولی، شاعر آیینی، رسید. او قطعه‌ای را با حال و هوای رجزخوانی در خونخواهی امام شهید قرائت کرد؛ شعری که هرگونه تساهل و تسامح در برابر قاتلان رهبر شهید را مردود می‌دانست و بر التهاب مراسم، همزمان با شعار‌های انتقامجویانه مردم، بیش از پیش افزود.

در همین هنگام، تابوت رهبر شهید بر سکوی از پیش تدارک‌دیده‌شده قرار گرفت و مقدمات اقامه نماز بر پیکر مطهر ایشان فراهم شد؛ نمازی که با حضور آیت‌الله العظمی جعفر سبحانی، یادآور نماز تاریخی ۳۷ سال پیش بر پیکر مطهر حضرت امام خمینی(ره) در همین مکان بود.

پس از اقامه نماز نیز فضای مصلی همچنان آکنده از اندوه بود. اشک‌هایی که بی‌اختیار بر گونه‌های بسیاری از حاضران جاری می‌شد، روایتگر داغی بود که بر دل آنان سنگینی می‌کرد و وداع را به صحنه‌ای آمیخته از حزن، سکوت و زمزمه‌های دعا بدل ساخته بود.

در بخش‌های مختلف مصلی، بر موانع بتنی (نیوجرسی) کار گذاشته‌شده، پیام‌ها و نوشته‌های فراوانی از سوی مردم به چشم می‌خورد؛ دل‌نوشته‌هایی که هر یک به زبان خود، از اندوه فراق، دلبستگی به رهبر شهید و احساسات مردمی داغدار حکایت داشت و بخشی دیگر از روایت این وداع تاریخی را پیش چشم هر رهگذری به تصویر می‌کشید.