سوگوارى امام حسين(ع)، افراد خوار و ذليل پرورش نمىدهد، گريهكننده پرورش نمىدهد. عزاى امام حسين(ع) انسانهايى حسينى پرورش مىدهد، انسانهايى كه همانند امام حسين(ع) سكوت كردن در برابر ستمگر را رد مىكنند. زنانى پرورش مىدهد همچون زينب(س) كه پيكر برادرش را بلند مىكند و مىگويد: «خدايا اين قربانى را از ما بپذير» آيا اين گريه است؟ آيا اين بسنده كردن به گريه است؟ اين مجالس سوگوارى و اين مكان همچون مدرسهاى كه به ما علم مىآموزد، ما را پرورش مىدهد و ايمانمان را تقويت مىكند. [امام موسی صدر؛ کتاب سفر شهادت]