کودکان غزه؛ نماد آرزوهای ناتمام

کودکان برای زندگی‌کردن آفریده شده‌اند؛ برای دویدن در کوچه‌ها، خندیدن با صدای بلند، بازی با عروسک‌ها و توپ‌های رنگی، نقاشی کشیدن، مدرسه رفتن و خیال‌بافی درباره آینده‌ای که هنوز نمی‌دانند چقدر زیبا می‌تواند، باشد. دنیای کودکی، دنیای آرزوهای کوچک و بزرگی است که گاهی در نگاه ساده یک کودک خلاصه می‌شود؛ آرزوی داشتن یک اسباب‌بازی، پوشیدن لباس نو، رفتن به مدرسه، بزرگ شدن و روزی رسیدن به رؤیاهایی که در ذهن کوچکشان ساخته‌اند.

اما گاهی این دنیای رنگارنگ، زیر آوار جنگ و خشونت فرو می‌ریزد. گاهی به‌جای صدای خنده کودکان، صدای انفجار به گوش می‌رسد؛ به‌جای زنگ مدرسه، آژیر خطر و به‌جای آغوش گرم خانواده، خاک و آوار نصیبشان می‌شود. کودکانی که هنوز فرصت نکرده‌اند کودکی کنند، بی‌آنکه گناهی داشته باشند، قربانی جنگ‌هایی می‌شوند که هیچ نقشی در آغاز و ادامه آن نداشته‌اند.

کودکان شهید، همان فرشته‌های کوچکی هستند که فرصت نداشتند تمام آرزوهایشان را زندگی کنند؛ آن‌ها شاید هنوز اسباب‌بازی نیمه‌تمامی در گوشه اتاق، دفتر نقاشی ناتمامی روی میز یا لباسی برای روزهای آینده در کمد داشته باشند. شاید مادری هنوز منتظر بازگشت فرزندش باشد و پدری نتواند باور کند صدای خنده‌ای که روزی خانه را پر می‌کرد، دیگر شنیده نخواهد شد.

شهادت این کودکان، تنها پایان یک زندگی کوتاه نیست؛ خاموش شدن دنیایی از آرزوها و رؤیاهایی است که می‌توانست آینده‌ای روشن بسازد. با این حال، در باور و اعتقاد ما، مرگ پایان راه نیست. آنان که در بی‌گناهی و مظلومیت جان خود را از دست داده‌اند، در آغوش رحمت الهی جای دارند و در بهشت، به دور از ترس، گرسنگی، آوار و صدای انفجار، آرام خواهند گرفت؛ جایی‌که دیگر هیچ کودکی از خوابیدن با صدای بمب نترسد و هیچ مادری نگران بازنگشتن فرزندش نباشد.

این مظلومیت، وقتی به کودکان غزه می‌رسد، چهره‌ای عمیق‌تر و دردناک‌تر پیدا می‌کند. کودکانی که سال‌هاست در سایه جنگ، محاصره، آوارگی و ناامنی بزرگ می‌شوند؛ کودکانی که سهم‌شان از زندگی، گاهی به‌جای کلاس درس، چادرهای آوارگان و به‌جای زمین بازی، خرابه‌های خانه‌هایشان است. کودکان غزه به ما یادآوری می‌کنند که قربانیان جنگ، پیش از آنکه آماری در گزارش‌ها باشند، انسان‌هایی کوچک با نام، خانواده، احساس و آرزوهای ناتمام‌اند. هر کودک جان‌باخته، جهانی است که دیگر فرصت شکوفایی پیدا نمی‌کند.

در سرزمین ما نیز نام کودکان شهید، یادآور حقیقتی بزرگ است؛ ملت ایران با فرهنگ ایثار، فداکاری و شهادت بیگانه نیست. مردمی که در لحظات دشوار، پای دفاع از سرزمین، امنیت، عزت و ارزش‌های خود ایستاده‌اند و شهادت را در راه حق و دفاع از مظلوم، افتخار می‌دانند. اما این آمادگی و باور به شهادت، هرگز به معنای کم‌ارزش دانستن جان انسان‌ها نیست؛ برعکس، نشان می‌دهد که جان و کرامت انسان چه اندازه ارزشمند است و چرا دفاع از بی‌گناهان مسئولیتی بزرگ به‌شمار می‌رود.

کودکان باید آینده‌سازان جهان باشند، نه قربانیان تصمیم‌ها و جنگ‌های بزرگسالان. هیچ آرزویی نباید زیر آوار دفن شود و هیچ کودکی نباید به‌جای دفتر مشق، نامش در فهرست شهدا ثبت شود. مظلومیت کودکان شهید، به‌ویژه کودکان غزه، وجدان‌های بیدار را به پرسشی جدی فرامی‌خواند: جهان برای نجات کودکان بی‌گناه چه کرده است؟

شاید نتوانیم آرزوهای از دست‌ رفته کودکان شهید را به آنان بازگردانیم، اما می‌توانیم نگذاریم فراموش شوند. می‌توانیم نامشان را زنده نگه داریم، از مظلومیتشان بگوییم و برای جهانی تلاش کنیم که در آن هیچ کودکی قربانی جنگ نباشد.

کودکان برای شهادت به دنیا نیامده‌اند؛ آن‌ها برای زندگی، خندیدن و ساختن آینده آمده‌اند. اگر امروز آسمان، میزبان فرشته‌های کوچک شده است، وظیفه ماست که زمین را برای کودکان زنده، جای امن‌تری برای زندگی کنیم.