جنگ رمضان در حالی با هدف قرار دادن نزدیک به ۴۰۰ سازه بهداشتی و درمانی، بیمارستانهای اصلی، خانههای بهداشت روستایی، مراکز تولید و توزیع دارو و ناوگان امداد رسان، مصداق آشکار جنایت جنگی بود که مجامع بینالمللی و نهادهای بهداشتی جهانی در برابر این حملات سکوت کردند. با این حال، در غیاب واکنش مؤثر جهانی، خیرین ایرانی از همان روزهای نخست برای بازسازی مراکز آسیبدیده اعلام آمادگی کردند و وزارت بهداشت نیز فهرست مراکز تخریبشده را در اختیار مجمع خیرین قرار داد؛ روایتی که در آن سکوت نهادهای بینالمللی در برابر فریاد بیصدای خیرین ایرانی گم میشود.