کلاس اولی و هفت ساله بود، در مدرسه برکت یامچی درس میخواند، هنوز الفبا را کامل یاد نگرفته بود و معلمش میگوید: شوق یاد گرفتن اسمش و نوشتنش را داشت و هر چه که میگفتم هنوز به حرف «ذ» نرسیدهایم، باز هم عجله میکرد و کلی برنامه داشت تا اسمش را بنویسد. الفبای او ناتمام ماند و تنها هفت ورق از دفتر عمر، اسمش را در ذهنها ماندگار کرد.