در شبهای بلند ماه مبارک رمضان، وقتی شهر آرامتر از همیشه نفس میکشد و صدای هیاهوی روزمره فروکش میکند، دعایی از دل تاریخ بلند میشود که نه شبیه مناجاتهای معمول، بلکه شبیه یک بازجویی عمیق از انسان است؛ بازجوییای که متهم و قاضیاش خود انسان است. دعای ابوحمزه ثمالی فقط متنی عبادی نیست؛ سندی از بحران انسان، از اعترافهای پنهان و از شجاعتی کمنظیر برای دیدن خویشتن است، آنگونه که هست.