در جهان امروز قدرت دیگر در مرزهای جغرافیایی یا توان سختافزاری دولتها خلاصه نمیشود؛ آنچه بیش از هر چیز تعیینکننده جایگاه یک جامعه در نظم سیاسی معاصر است، توان آن در تولید معنا، حفظ انسجام اجتماعی و ایستادگی در برابر جنگ روایتهاست. در چنین شرایطی میدان به زیرساختی خاموش اما تعیینکننده برای بازتولید قدرت ملی تبدیل شده است؛ زیرساختی که در آن حضور مردم شکلی از اعلام موجودیت سیاسی و اجتماعی در برابر مهندسی ادراک و فرسایش روایتهاست.