جنگها پایان نیافتهاند و جهان همچنان درگیر خشونت و منازعه است. در نظم بینالملل، صلح بیش از آنکه یک وضعیت تثبیتشده باشد، به تعلیقی ناپایدار شباهت دارد. آنچه آرامش نامیده میشود، میان تجربههای مکرر جنگ و انتظار وقوع بحرانهای تازه شکل گرفته است. انسان معاصر در چنین وضعی، در مرز ترس و زیست روزمره حرکت میکند بیآنکه به اطمینان واقعی دست یافته باشد.