انکار امامت

حجت‌الاسلام حسین اشهد، استاد حوزه در گفت‌وگو با ایکنا درباره پذیرش فضائل امیرالمؤمنین(ع) می‌گوید: چرا برخی، به‌رغم اقامه حجت‌های روشن و بیان فضائل و مناقب امیرالمؤمنین(ع) و عترت رسول خدا(ص)، در برابر این برتری‌ها سر تعظیم نمی‌اندازند و حقیقت را نمی‌پذیرند؟ پاسخ این مسئله را می‌توان در تحلیل روانی و کلامی «تکبر» جست‌وجو کرد؛ وضعیتی مشابه با سرکشی ابلیس در برابر فرمان سجده بر آدم ابوالبشر. همان‌گونه که در قرآن آمده است: «فَسَجَدُوا كُلُّهُمْ إِلَّا إِبْلِيسَ» (همه سجده کردند جز ابلیس). ابلیس با تکیه بر یک استدلال ظاهری و مادی، خود را برتر دید و گفت: «أَنَا خَيْرٌ مِنْهُ خَلَقْتَنِي مِنْ نَارٍ وَخَلَقْتَهُ مِنْ طِينٍ» (من از او بهترم؛ چرا که مرا از آتش آفریدی و او را از گل). در واقع، ریشه پذیرفتن یا نپذیرفتن حق، در تضاد میان «تکبر» و «تعبد» است.

حجت‌الاسلام سیدعلاء موسوی، مدرس حوزه علمیه نجف اشرف در گفت‌وگو با ایکنا گفت: خبر واقعه غدیر به برخی از عرب‌ها از جمله «حارث بن نعمان فهری» رسید. او از این قضیه خشمگین شد، نزد رسول خدا(ص)‌ در مسجد رفت و با خشم جلوی پیامبر ایستاد و گفت: این کار چه معنی دارد که علی را به عنوان ولی خود منصوب کردی؟ پیامبر(ص) پاسخ دادند: این از جانب خداوند متعال است. این شخص معاند به پیامبر(ص) گفت: آیا این، از جانب خودت است یا از جانب خدا؟ پیامبر(ص) به خدا قسم خوردند که این کلام از طرف خداوند تبارک و تعالی است. این مرد با خشم از مسجد خارج شد و گفت: خدایا اگر این سخن حق و از طرف توست، سنگی از آسمان بر من فرود آور یا مرا به عذابی دردناک گرفتار کن. هنوز از مسجد خارج نشده بود که از آسمان سنگی بر سر او فرود آمد.

عضو هیئت علمی پژوهشگاه فرهنگ و اندیشه اسلامی به تطورات و تناقضات سروش در مسئله امامت و تشیع پرداخت و نوشت: سروش دو مبنای کلیدی را انکار کرده است؛ یکی اصل نصب است که کلیدی‌ترین مولفه امامت است و علاوه بر آن عصمت و به تبع آن علم غیبی و لدنّی امام را هم رد کرده است.