بنای امامزاده عقيل(ع)؛ قديمیترين اثر معماری كردستان در دوره اسلامی
امامزاده عقيل از بقاع متبركه در شهر حسنآباد ياسوكند از توابع شهرستان بيجار از قديمیترين آثار معماری كردستان در دوره اسلامی است.
گروه اجتماعی: امامزاده عقيل از بقاع متبركه در شهر حسنآباد ياسوكند از توابع شهرستان بيجار از قديمیترين آثار معماری كردستان در دوره اسلامی است.
به گزارش خبرگزاری بينالمللی قرآن(ايكنا) شعبه كردستان، بنای امامزاده عقيل يكی از قديمیترين آثار معماری كردستان در دوره اسلامی است و احتمالاً به دوره سلجوقی بر میگردد.
بنای اين امامزاده در يك محوطه قديمی وسيع كه احتمالاً يك شهر است، قرار گرفته و آثار سفالينههای آن از دوره سلجوقی به جا مانده است.
پلانهای اين بنا مربع شكل و ابعاد فضای داخلی آن 6/5*6 متر است. در هر يك از اضلاع بنا، طاقنما و در گوشهها فيلپايیهايی به شكل دايره تعبيه شده است.
از مشخصههای بارز معماری اين بنا، آجركاری پركار با طرحها و نوشتههای مختلف است و عبارت «بسمله»، آن خوانده شده است. در داخل ساختمان تزئينات گچبری جالب و كتيبههايی به خط كوفی است، كتيبهها حاوی آيات قرآنی و احتمالاً زمان ساخت بنا است.
نوع معماری و تزئينات به كار رفته در بنا، تاريخ احداث آن را به دوره سلجوقيان نسبت داده و تداوم استفاده از آن را در زمان ايلخانيان نشان میدهد.
ساختمان امامزاده قابل مقايسه با امامزاده «باكندی»، و بقعه «پير»، در تاكستان است و بهويژه، از نظر نمادهای تزئينی با بقعه پير در تاكستان شباهت دارد.
اين بنا را میتوان در شمار مهمترين بناهای دوره سلجوقی در ايران به حساب آورد.
