گروه فعاليتهای قرآنی: پژوهشگر شیوههای حفظ قرآن کریم با بیان اینکه آموزش قرآن کریم باید با هر رده سنی تناسب داشته باشد، اظهار کرد: یک قاری خوب نیز کسی است که حافظ قرآن باشد.
رضا نجفی، پژوهشگر شيوههای حفظ قرآن كريم در گفتوگو با خبرگزاری بینالمللی قرآن(ایکنا) شعبه قم، گفت: شيوههای آموزشی چه در بحث شیوههای سنتی و چه در اشكال نوين آن فروان است، به خصوص با توجه به اینکه تكنولوژیهای آموزشی رو به جلو میرود، میتوانيم شيوههای جديدی را تجربه كنيم؛ لذا اگر قائل به اين باشیم كه شيوه آموزش را در حوزههای مختلف قرآن محدود كنيم در حقيقت مسيرها را كوتاه كرده و نمیتوانيم آن طور كه بايد نتيجه مطلوب را بدست آوريم.
وی تأکید کرد: اعتقاد دارم هر چه شيوههای آموزش قرآن را بر اساس روشهای ابتكاری و با وسعت بيشتری ببينيم دستیابی به موفقيت نزديكتر خواهد بود.
وی در ارزيابی از نظام آموزش قرآن در كشور بیان کرد: به نظر میآيد آسيب جدی كه هماكنون نظام آموزشی قرآن در كشور با آن مواجه است در چند محور خلاصه میشود؛ اول اينكه آموزشها متناسب با رده سنی مخاطبان نيست و در حقيقت بايد آموزشها را به گونهای مدون از دوره ابتدايی شروع كنيم كه تا پايان دوره متوسطه اين آموزشها خاتمه يابد و تمام فارغالتحصيلان متوسطه به خوبی از عهده خواندن قرآن بر آيند که اين اتفاق در كشور نيفتاده است.
این پژوهشگر ادامه داد: دومين مشكل ما اين است كه وزنه اصلی كار دنيای اسلام بر حفظ آيات قرآن متمركز شده و با توجه به تأكيدات رهبری اين موضع همچنان به خوبی دنبال نمیشود و حفظ در كشور فراگير نشده است و راهی جز اينكه نقطه ثقل خود را بر حفظ قرآن قرار دهيم نداريم و قاریان ما ابتدائا بايد حافظ قرآن باشند.
مؤلف کتاب مبادی آشنايی با قرآن افزود: سومين آسيب جدی آموزش ما اين است كه در بخشهايی از مراكز قرآنی منحصر شده است، آموزشها را بايد در سطح خانوادهها جلو ببريم به گونهای كه هر خانوادهای با علاقمندی فرزندان خود را در جهت آموختن قرآن هدايت كند و اين رغبت را به بدنه عمومی جامعه باید تزریق كنيم.
وی بیان کرد: تبعا بايد در نظام آموزشی قرآن سازماندهی داشته باشيم و تكثر روشها نبايد به معنای از همگسيختگی آنها باشد و اگر سازماندهی آموزشی داشته باشه و نظام برنامهريزی مدون را پيشبينی كنيم؛ ضمن اينكه نظام آموزشی درست يك متولی قاعدهمند نياز دارد و در حال حاضر در كشور مشخص نيست چه دستگاهی در رأس فعاليتهای قرآنی قرار دارد و پراكندگی اصلی در روشها نيست بلکه در سازماندهی و مديريت آموزش قرآن است.
مؤلف کتاب نگاهی تحليلی بر مبانی و روشهای حفظ قرآن اظهار کرد: خوشبختانه در كشور اهتمام كافی داريم كه آموزههای قرآن و سنت راستين پيامبر(ص) و ائمه(ع) را پياده كنيم و عموم مردم متعهد هستند شيوههای آموزشی ما نيز همين امر را نشان میدهد و از اين جهت جای نگرانی نيست و بايد مسيرهايی كه طی كردهايم دنبال و از تجربه كشورهای دیگر نيز در اين عرصه استقاده کنیم.
نجفی ابراز کرد: يكی از حلقههای مفقوده كه در ساير كشورهای اسلامی مرسوم و در ايران روال نشده است بحث كتابت قرآن است، بسیاری از كشورهای اسلامی مد نظر دارند كه كسی که خود قرآن را به ذهن بسپارد بايد قرآن را نگارش كند تا خوب در ذهن خود حك كند و این امر بر اساس توصيه نبی مكرم اسلام(ص) است.
مؤلف کتاب جستاری در انديشههای قرآنی غدير بیان کرد: دستگاههای مسئول در بحث قرآنی نظارت را به اندازه كافی باید داشته باشند و اگر نظارت حداقلی شود ممكن است آسيبهايی را شاهد باشيم و روشهای قرآن نيز دچار اين ايراد شوند، آن چه اهميت دارد بايد اين فضا را ايجاد كنيم كه مبتكرين ما و خلاقان سرمايه ذهن و استعداد خود را در خلق روشهای جديد آموزش مبتنی بر رسانههای همگانی و تكنولوژيهای جديد كه عموميت پيدا كرده و آموزشها غير حضوری شود و از اين ظرفيتها استفاده كنيم و میتوانيم آموزشها را در خانوادهها وارد كنيم.