يادداشت رهبر معظم انقلاب بر يك كتاب غمگينِِِ شيرينِِ ساده

گروه سياسی: خاطرات كوتاهی كه او در اين فصول، بدون تكلف و با قلمی روان بيان شده، به خوبی می‌تواند ذهن خواننده را درگير موقعيت‌های پيش آمده در آن روزها نمايد.

به گزارش خبرگزاری بين‌المللی قرآن (ايكنا) به نقل از پايگاه اطلاع‌رسانی دفتر حفظ و نشر آثار حضرت آيت‌الله العظمی خامنه‌ای، داوود اميريان نگارش كتاب «خداحافظ كرخه» را در سنين جوانی يا شايد بتوان گفت نوجوانی شروع كرده است.

وی بيشتر از آنكه در پی معرفی نام و اعتبار افراد در جبهه‌های جنگ باشد، به بيان خصوصيات رفتاری و اخلاقی آنها پرداخته است. شخصيت‌هايی كه او در اين كتاب از آنها نام می‌برد، ناشناسند. اكثر آنها بسيجيان گمنامی هستند كه يا به شهادت رسيدند، يا جانباز شدند و يا در گوشه‌ای از اين كشور زندگی می‌كنند.

اما آنچه اين كتاب را خواندنی می‌كند صميميت و سادگی نويسنده در بيان حال و هوای رزمندگان هنگام عمليات، قبل و بعد از آن، پشت جبهه و فضای كلی جبهه‌هاست.

اميريان كتاب «خداحافظ كرخه» را در چهار بخش تنظيم كرده كه هر بخش آن چند فصل كوتاه دارد. فصل‌هايی كه گاه دو صفحه بيشتر نيست. خاطرات كوتاهی كه او در اين فصول، بدون تكلف و با قلمی روان بيان كرده، به خوبی می‌تواند ذهن خواننده را درگير موقعيت‌های پيش آمده در آن روزها نمايد. از اولين لحظات اعزام به جبهه و استقرار در اردوگاه‌ها تا شوخی‌های رزمندگان در حال و هوای جنگ و روحيه بالای آنها هنگام عمليات، توسلات و مناجات‌های بسيجيان قبل از شهادت و توصيف لحظه شهادت آنها، در اين كتاب به خوبی تصوير شده‌اند.

نكته ديگر اينكه چون روايتگر اين خاطرات خود در همه‌جا حضور داشته و از زبان خودش خاطرات را نقل می‌كند، بر اثرگذاری و باورپذيری آن افزوده است.

«21 دی 1365 بود. دو روز از عمليات می‌گذشت. دشمن ديوانه‌وار آتش می‌ريخت. بچه‌های ادوات هم آمدند و بغل دست ما در سنگر نشستند. در بين آنها يكی بود كه گفت: «تا خدا نخواد تير و تركش به آدم اصابت نمی‌كنه. اون تركشی كه بخواد اصابت كنه، حتماً نام اون شخص با قلم الهی روش نوشته شده و ...» هنوز حرفش تمام نشده بود كه تركشی دستش را پاره كرد و خون فواره زد. دستش را گرفت و با خنده گفت: «مثلاً همين تركش كه اسم من روش نوشته شده بود. در هنگامه خون و آتش هم بچه‌ها دست از شوخی نمی‌كشيدند و متلك‌های روحيه بالابر نثار هم می‌كردند.»

داوود اميريان متولد 1349 كرمان است و تاكنون 26 عنوان كتاب در كارنامه خود به ثبت رسانده كه اكثر آنها در حوزه دفاع مقدس بوده و جوايز زيادی را نصيب خود كرده است. «خداحافظ كرخه» اولين اثر داوود اميريان است كه آن را در سن 19 سالگی نوشته و خود درباره آن می‌گويد: خداحافظ كرخه نخستين كتاب من است و من آن را در سن 19 سالگی نوشتم، امروز كه نگاه می‌كنم، می‌بينم برای يك جوان 19 ساله آن كتاب خوب بود.

اميريان می‌گويد: خاطره‌ای كه من از فرمانده شهيد خودم نوشتم و برای دفتر هنر و ادبيات مقاومت فرستادم و در مسابقه «فرمانده من» سوم شد، به همراه ديگر خاطرات برگزيده آن جشنواره در يك مجموعه به صورت كتابی چاپ شد كه مخاطبان زيادی هم پيدا كرد. در واقع من «خداحافظ كرخه» را با تشويق آقای سرهنگی در عرض دو ماه نوشتم و با اين اثر خودم را تخليه كردم.

اميريان فعاليت نويسندگى خود را از سال ۶۹ با نوشتن خاطراتش از جبهه آغاز كرد و در حال حاضر در چند حوزه خاطره‌نويسى، ادبيات كودك و نوجوان، رمان، طنز، زندگينامه داستانى شهدا و فيلمنامه‌نويسى قلم مى‌زند.

رهبر معظم انقلاب در ياداشتی كه بر اين كتاب نوشته‌اند، چند نكته را متذكر شده‌اند. نكاتی كه تاكنون از ديد خيلی‌ها دور مانده است. ايشان متن كتاب را شيرين و ساده دانسته، نويسنده كتاب را «يك بسيجی با همه بار فرهنگی اين كلمه» معرفی نموده‌اند و «خداحافظ كرخه» را «يكی از كتاب‌های خيلی خوب در مجموعه خاطره‌ها» برشمرده‌اند.