انديشه سياسی امام خمينی(ره) از مراحل مهم تطور فقه سياسی شيعه در جهان است

گروه اجتماعی: با اشاره به اينكه انديشه سياسی امام(ره) را بايد از جمله مراحل مهم و اساسی تطور فقه سياسی شيعه به‌شمار آورد، كه با ويژگی‌هايی چون شفافيت، ايجابی بودن و نيز تنظيم هدفمند آن منتهی به تشكيل حكومت جمهوری اسلامی شد.

حجت‌الاسلام دادخدا خدايی، رئيس اداره اوقاف و امور خيريه بشرويه در گفت‌وگو با خبرگزاری بين‌المللی قرآن(ايكنا) شعبه خراسان جنوبی، گفت: انديشه حضرت امام(ره‌) در باب ولايت فقيه متأثر از يك مبنای كلامی و به‌دنبال آن يك نگاه فلسفه تاريخی خاص است.

وی ادامه داد: نگاه كلامی امام(ره) توجه به نقش دين در سرپرستی تمامی شئون حيات فردی و اجتماعی بشر است، البته به‌دنبال همين انديشه بحث نظام خلافت و ربوبيت مطرح می‌شود كه در واقع طريق جريان سرپرستی الهی در جامعه به‌شمار می‌رود.

رئيس اداره اوقاف و امور خيريه بشرويه با اشاره به اينكه انديشه سياسی امام خمينی(ره) را بايد از جمله مراحل مهم و اساسی تطور فقه سياسی شيعه به‌شمار آورد، كه با ويژگی‌هايی؛ چون شفافيت، ايجابی بودن و نيز تنظيم هدفمند آن كه منتهی به تشكيل حكومت جمهوری اسلامی گرديد، همراه است و اين دوره را در فقه و فقه سياسی شيعه با دوره‌های قبل از آن متفاوت می‌سازد، عنوان كرد: امام خمينی(ره) به‌ويژه با توضيح ولايت فقيه، آن را در ادامه مقوله امامت قرار می‌دهد و اين نگرش را بر سراسر فقه می‌گستراند و بدين ترتيب او رابطه بين مرجع و مقلد را به رابطه بين امام و امت ارتقا می‌بخشد.

حجت‌الاسلام خدايی با اشاره به اينكه ديدگاه‌های امام(ره) درباره ولايت فقيه را می‌توان در نوشتارهای متعدد ايشان؛ چون كشف‌الاسرار، تحريرالوسيله، كتاب البيع و كتاب ولايت فقيه به‌دست آورد، افزود: بدون ترديد وی اولين فقيه شيعی است كه به صراحت واژه حكومت اسلامی را در يك اثر فقهی، يعنی كتاب البيع به‌كار می‌برد و بر لزوم تشكيل آن اصرار می‌ورزد.

وی در ادامه با اشاره به اينكه مهم‌ترين حادثه‌ای كه به‌دست با كفايت امام خمينی(ره) تحقق پيدا كرد، شكستن جو حاكم بر جوامع اسلامی مبنی بر جدايی دين از سياست، بود، گفت: امام(ره) در ريشه‌يابی شيوع انديشه تفكيك دين از سياست، جداسازی اين دو از يكديگر را حاصل تلاش استعمارگران دانسته و بر نقش عامل خارجی در آن تأكيد كرده‌اند.

رئيس اداره اوقاف و امور خيريه بشرويه يادآور شد: در عين حال، تأثير عوامل داخلی، را نيز لحاظ کرده و دامنه شمول اين عوامل را به عمال سياسی خارجی حاكم در كشورهای اسلامی؛ يعنی حاكمان كشورهای اسلامی، گسترش داده‌اند.