اباعبدالله الحسين(ع)؛ خط سرخ عشق و پرچمدار قله امامت و ديانت
رهبر نهضت عظيم عاشورا از تباری است كه نسل در نسل جزو انبيا و اوليای الهی بودهاند، اباعبدالله(ع) خط سرخ عشق، سومين پرچمدار قله امامت و ديانت است و نه تن از حجتهای الهی نيز از نسل این امام همام هستند كه آخرين آنها منجی عالم بشريت است.
گروه اجتماعی: رهبر نهضت عظيم عاشورا از تباری است كه نسل در نسل جزو انبيا و اوليای الهی بودهاند، اباعبدالله(ع) خط سرخ عشق، سومين پرچمدار قله امامت و ديانت است و نه تن از حجتهای الهی نيز از نسل این امام همام هستند كه آخرين آنها منجی عالم بشريت است.
جدّ مادری امام حسين(ع) خاتم الانبيا(ص) است، آئين و كتاب آسمانیاش جهانی و جاودانی است و پس از او پيامبری مبعوث نشده و نخواهد شد، او در چهل سالگی به رسالت برگزيده شد و بعد از 23 سال تبليغ و ترويج آئين جهانی اسلام، به دنبال تشكيل اوّلين حكومت اسلامی در 63 سالگی در مدينه منوّره رحلت كرد و برای تداوم هدايت بشر دو امانت گرانقدر از خود به جای گذاشت و تصريح فرمود كه «تا مردم به اين دو امانت الهی تمسّك جويند هرگز گمراه نخواهند شد.»
پدر امام حسين(ع)، علیبن ابیطالب(ع)، نخستين پيرو پيامبر اكرم(ص) از ميان مردان است، مادر ايشان دختر رسول اكرم(ص) حضرت فاطمه زهرا(ع) است كه پدر بزرگوارشان در توصيف او فرمودند: «فاطمه سرور زنان عالم و نمونه زن كامل و اسوه و الگوی زنان امّت من است». امام حسين(ع) در عصر روز پنجشنبه سوم شعبان سال چهارم هجرت در شهر مدينه چشم به جهان گشود و پس از سالها پرورش در كلاس نبوّت و امامت در سال 61 انقلاب عظيم عاشورا را بنيان گذاشت.
در فرهنگ اسلامی به مسئله انتخاب نام برای كودك به دليل آثار معنوی آن و نقش مهمی كه در تكوين شخصيت فرد دارد، توجّه خاصّی شده است. از جمله افتخارات ائمه اطهار(ع) است كه برخی از نامها و القاب آنها را خدا و پيامبر(ص) تعيين فرمودهاند. در روايتی آمده است كه در همان روزهای اوّل تولد امام حسين(ص) جبرئيل به حضور پيامبر اكرم(ص) رسيد و فرمود: «خداوند تبارك و تعالی بر تو سلام میرساند و میفرمايد: از آن جا كه حضرت علی(ص) برای تو همانند هارون برای موسی(ع) است؛ مناسب است كه اين نوزاد را به نام پسر كوچك هارون شبير ـ كه در عربی «حسين» خوانده میشود ـ نامگذاری كنيد». به دنبال اين پيام الهی پيامبر اكرم(ص) به خانه حضرت زهرا(ع) میآيند و سؤال میكنند: «آيا برای اين نوزاد نامی انتخاب كرده ايد؟ حضرت علی(ع) میفرمايند: «ما هرگز در اين امر بر شما پيشی نمیگيريم». آن گاه رسول خدا(ص) میفرمايند: «نام او را حسين بگذاريد»
با توجه به ابعاد مختلف شخصيت امام حسين(ع) برای آن حضرت القاب بسياری ذكر شده كه از جمله آنهاست: رشيد، طَیِّب، وفیّ، زَكیّ، سعيد و سیّد است، پيامبر اكرم(ص) اغلب امام حسين(ع) را با لقب «سَیِّدُ شَبابِ اَهْلِ الجَنَّه» يعنی سرور جوانان بهشت و اميرالمؤمنين علی(ع) آن حضرت را با لقب «سَیِّدُالشُهداء» ياد میكردند، روی هم رفته برای امام حسين(ع) حدود 313 نام و لقب در مجموعه كتابهای سيره ذكر شده است كه هر يك از آنها به يكی از كمالات آن حضرت اشاره دارند. برخی ديگر از القاب و كينههای آن حضرت عبارت است از: اباعبدالله، اَبوُالاَئِمَه، السِبْطُ الثانی، الامام الثالث، التابِعُ لِمَرْضاتِ اللّه، و مُبارك است.
حضرت حسينبن علی(ع) پس از شهادت برادر بزرگوارشان، امام حسن مجتبی(ع) امامت امت اسلامی را عهدهدار شدند. پيامبر اكرم(ص) در زمان حياتشان بارها به مسئله امامت آن حضرت تصريح داشتند؛ از جمله روزی در حضور جمعی، در حالی كه به امام حسين(ع) اشاره میكردند، خطاب به مردم فرمودند: «اين فرزند من امام و پسر امام و برادر امام و پدر امامان شيعه است كه نهمين نفرشان قائم آنهاست كه هم نام من و هم كنيه من است. او زمين را پس از آن كه از ستم پر میشود، از داد پر خواهد ساخت». همچنين وقتی زمان شهادت امام حسن(ع) فرا رسيد در حضور اهل بيت(ع) فرمودند: «برادرم حسين، من تو را وصیّ خود قرار دادم و اين پيمانی است كه از پدر به ما رسيده و او از جانب رسول خدا(ص) و او نيز از جانب خداوند آن را بيان فرموده است».
به دنبال شهادت امام حسن مجتبی(ع) در سال پنجاه هجری، دوره امامت امام حسين(ع) شروع شد و تا سال 61 ادامه يافت. جامعه اسلامی در اين دوره گرفتار حكمرانانی بود كه به تخريب اساس جامعه اسلامی و قوانين الهی میپرداختند. امام حسين(ع) در فرصتهايی كه پيش میآمد، اعمال حكومت را به باد انتقاد میگرفت و مردم را به آينده اميدوار میساخت و برای حفظ اساس حكومت اسلامی و جلوگيری از پراكندگی صفوف مسلمانان، در بسياری از موارد علیرغم مشاهده بسياری از نارسايیها دندان به جگر مینهاد و صبر پيشه میكرد. چون نوبت به حكومت يزيد رسيد و مسئله بيعت او مطرح شد، امام حسين(ع) به دليل شناختی كه از شخصيت يزيد داشت، به زمامداری او بر جامعه اسلامی راضی نشد و عليه او قيام كرد و در اين راه به شهادت رسيد.
نهضت عاشورا مانند انقلابی بزرگ، با هدف احيای احكام دين و زدودن انواع انحرافات دينی و سياسی در سال 61 به رهبری امام حسين(ع) به وقوع پيوست، آن حضرت وقتی اساس اسلام را در خطر ديد، همراه ياران اندك ولی باايمان خود، به مبارزه با يزيد و سپاه سنگدل او برخاست و كربلا را در روز دهم محرم سال 61 به صحنه درگيری حق و باطل و روز جان بازی و فداكاری در راه دين و عقيده تبديل ساخت؛ به گونهای كه دامنه تأثير آن تا ابدیّت كشيده شد و چنان در عمق دلها اثر گذاشت كه همه ساله عاشقان حقيقت، دهه محرم و به ويژه روز عاشورا را روز اظهار ارادت به اسوه جهاد و آزادگی و شهادت قرار میدهند و به بزرگداشت خاطره اين حادثه مهم تاريخ بشر میپردازند.
نرگس همتی
