مفاهيم دينی در تئاتر كودك در فضايی تخيلی و متناسب با تلقی آنها از واقعيت بيان شود

گروه هنر: در بيان مفاهيم دينی و ارزشی در توليد تئاتر كودك اغلب اصرار داريم آنچه كه خود به عنوان توليدكننده از اين مفاهيم برداشت می‌كنيم را بازنمايی كنيم در حالی‌كه برای بيان بهتر و درك بيشتر كودكان بايد به تخيل آنها نزديك شد و با دوری از واقعيت به تلقی آنها كه نوعی فانتزی از دنيای پيرامون است، رسيد.

اميد محمدی، نويسنده و كارگردان تئاتر كودك و نوجوان در گفت‌و‌گو با خبرگزاری بين‌المللی قرآن(ايكنا) گفت: در توليد تئاتر برای كودكان به جای آنكه كودك را در مواجهه با اثر نمايشی با خود همراه كنيم و به دنيايی ببريم كه برداشت خودمان از واقعيات است، بايد به نگرش آنها نسبت به دنيا نزديك و نزديك‌تر شد.

وی گفت: به طور حتم نگرش كودكان به دنيا نگرشی وافع‌گرايانه نيست و آنها به دليل قوه تخيل بالايی كه دارند سعی دارند دنيا را آنگونه كه در تصوراتشان می‌پسندند ببينند كه البته فانتزی و اغراق‌آميز بودن ماهيت بسياری از پديده‌های طبيعی پيرامون، از جمله ويژگی‌های آن است.

توليد تئاتر مطابق با منظر پاك و معصوم كودكان عاری از هر لغزشی است

محمدی گفت: در بيان مفاهيم دينی به زبان تئاتر هم بهتر است كه از اين فضا دور نشويم و آنچه را كه با عنوان موضوعات دينی و ارزشی قصد داريم به زبان تئاتر مطرح كنيم در همين شرايط كه به نوعی تلقی كودك و ديدگاه او نسبت به امور دينی است بازگو شود و لذا نتيجه‌ای كه در برخواهد داشت آن است كه به دليل فطرت پاك كودكی و معصوميت نگاه او، اين نوع نگرش عاری از هر گونه لغزشی است.

كارگردان نمايش «اين خونه ديگه موش نمی‌خواد» گفت: علاوه بر توجه به شرايط سنی كودكان و نوجوانان بايد به موضوع ديگری در توليد اثر نمايشی برای آنها دقت كنيم و آن وقوف به نيازها و خواست‌های كودك و نوجوان امروزی است كه به دليل پيشرفت و سرعت در امر انتقال پيام و شتاب ارتباطات هر زمان با گذشته خود تفاوت می‌كند و شايد آنچه را كه برای كودك سال گذشته مطلوب می‌دانستيم برای كودك هم اكنون قابل طرح نباشد و برايش جذابيتی نيز نداشته باشد.

وی با تأكيد بر لزوم تفكيك سنی كودكان و نوجوانان برای توليد تئاتر متناسب با گروه سنی آنها گفت: در صورت عدم اين تفكيك، كودكان در معرض خطر بيشتری قرار خواهند گرفت چنانكه اگر به طور مثال اثر نمايشی توليد شود كه فراتر از درك آنها باشد به واسطه تناقضاتی كه با ديدن نمايش در ذهن آنها ايجاد می‌شود، در آينده مسائلی همچون بحران هويت و عدم تعامل مناسب با اجتماع پيرامونشان رخ خواهد داد.

اغلب كارگردانان تئاتر كودك كوچكترين شناختی نسبت به شخصيت روانی و نوع نيازهای آنها ندارند

محمدی با اشاره به اينكه اولويت‌بندی سنی در بيان موضوعات گوناگون به زبان هنر نمايش در همه جای دنيا ريشه علمی و مطالعاتی دارد گفت: خوشبختانه در ايران گروهی از كارگردانان و فعالان تئاتر كودك و نوجوان به دنيای مخاطبان خود اشراف كامل دارند ولی اغلب ديده می‌شود كه كارگردانان بدون كوچكترين شناختی از شخصيت روانی و نوع نيازهای مخاطبان خود اقدام به توليد تئاتر می‌كنند كه پيامد آن تنها تشويش اذهان كودكان و نوجوانان است.

وی در پايان گفت: توجه به اصالت‌های فرهنگی و اعتقادی در بيانی نو و مدرن تئاتری بايد يكی از دغدغه‌های فعالان تئاتر كودكان و نوجوانان باشد تا به واسطه آن، زمينه برای آشتی كودكان و نوجوانان با هنر نمايش فراهم شود و آنها زين پس به جای گذراندن اوقات فراغت خود با وسايل و اسباب بازی بی‌هويت، وقت خود را صرف ديدن تئاتری آموزنده و سرشار از نكات تربيتی و اخلاقی به همراه خانواده‌های خود كنند.