الوداع با ميزباني كه هميشه چشم به راه ماست/ فطر؛ پاياني براي شروعي دوباره

گروه اجتماعی: اين ساعات، آخرين زمان‌های مهمانی است، ديگر بايد با ميزبان خداحافظی كنيم و كوله‌بارمان را بربنديم، كاش ساعت به عقب برگردد. اين‌چنين، دل دگر حسرت هجرت، يك ساله نخواهد داشت؛ زيرا ميزبان هميشه چشم به راه ماست.

به گزارش خبرگزاری بين‌المللی قرآن(ايكنا) شعبه خراسان رضوی، چگونه و كجا ديگر می‌توانم ظرف خاليم را بر سر دست بگيرم و بگويم خدايا، درست است كه ظرف وجودم خالی است اما تو به شكرانه رسيدن شكوه اسلام و عيدی ديگر به «يارب يارب» گفتن‌ها و نجواهای «العفو يا ارحم الراحمين» هايم در شب‌های قدر، پر كن از معنويت و اخلاص اين ظرف گلی ترك خورده را تا شايد، التيامی بيابد اين بار و ديگر ترك‌هايش اندوخته‌هايمان را به دست روزمرگی نسپارد.

اين ساعات، آخرين زمان‌های مهمانی است، ديگر بايد با ميزبان خداحافظی كنيم و كوله بارمان را بربنديم، البته اين پايان يك آغاز است، شروعی برای نگاه داشتن حرمت آن توجهات صاحب خانه به مهمانان يك ماهه‌اش، همانانی كه 720 ساعت در جوار او بودند و كمتر گناه را ديدند و بيشتر چشم‌هايشان را بر روی اشتباهات ديگران بستند، همانانی كه رحيم بودن را در اين ماه آموختند

اما حالا كه ديگر 43 هزار و 200 دقيقه با خدا بودنمان رو به پايان است و هيچ اميدی برای دوباره رسيدن به سرمنزل مقصود در وجودمان نيست، منزلی كه مسافران آن هر روز پالايش می‌شوند و اگر لياقت داشته باشند، دوباره دعوت می‌شوند، چگونه اشك‌ها را از ديدگانمان پاك كنيم.

سلام بر فطر و اميدهايی كه بر دل‌های مؤمنين می‌نشاند، سلام بر رمضان ماهی كه نمونه و ماكتی كوچك از زندگی دنيوی انسان است و اين ماه شايد می‌خواهد كوتاه و اندك بودن فرصت را به انسان يادآوری كند، شايد می‌خواهد بگويد همانطور كه امروز كوس الوداع رمضان را زده‌اند، روزی حضرت اسرافيل هم در صور می‌دمد و می‌گويد، ديگر بس است و امروز روز اعلام نتايج زندگی است، و آنچه در مجال اندك دنيا به سان ماه رمضان جمع كرده ايد را اينجا جزا می‌دهند.

امروز می‌توان اندكی نگرانی در گوشه و كنار وجود مؤمنين پيدا كرد، همان‌هايی كه چشم‌هايشان يك ماه به جز از خوف خدا، تر نشده و زبانشان به جز ذكر «الله» نچرخيده، مؤمنانی كه گرسنگی را برای رضای حضرت حق تحمل كرده‌اند و در تحمل تشنگی‌هايشان تنها گفته‌اند «السلام عليك يا اباعبدالله(ع)».

و امروز از اين باب نگرانند كه مبادا نفس بر آنان غلبه كرده و هوايي‌شان كند، به همين جهت در اين لحظات پايانی مدام از حضرت دوست استمداد دستگيری و استواری اعمال را می‌طلبند، چرا كه خوب می‌دانند هيچ بنده‌ای از مكر عمال شيطان به دور نيست، مگر با چنگ زدن بر ريسمان الهی كه اهل بيت(ع) و قرآن به گفته نبی گرامی اسلام(ص) محكم‌ترين ريسمان الهی هستند.

دو ميليون و 592 هزار ثانيه نفس كشيدن در ميان بال‌های ملائك در گذر است، دارد فراق نزديك می‌شود و تو ای مسافر رمضان، سفرت به سلامت، اما مبادا فردا كه ديگر حرمت‌ها برداشته می‌شود، آنچنان در خوردن و آشاميدن افراط كنی كه از نيازمندان و سائلان فراموشت شود، مبادا نداهای لبيك يا حسين(ع) در لوح ضميرت محو شود، نكند رمضان ديگری بيايد و تو رمضانی نباشی، پس بكوش و منتظر باش تا اين رمضان را به ماه‌های ديگر متصل كنی.

اما انتظار را تنها يك منتظر درك می‌كند، منتظری كه چشمانش در افق آسمان بيست و سومين شب رمضان لحظه‌ای آرام نگرفت، او كه مدام ذكر شريف «اللهم عجل لوليك الفرج» را در سحرگاهان و پيش از افطار زمزمه می‌كرد و لحظه‌ای از فراق آن غريب هجران ديده غافل نبود.

شايد اين جمعه بيايد شايد....

امروز دعاهايت را كه كردی و خواسته‌هايت را به سوی هدف اجابت پراندی، مبادا فراموشت شود كه اين آخرين روز، پنجشنبه است و فردا آدينه‌ای نو در انتظارت است و ديوار تنهای كعبه همچون تو منتظر يك جای پاست.

امروز بهترين عيدی برای يك مؤمن تنها يك خبر است، خبر آمدن فخر زمان، و شايد اين جمعه بيايد شايد، قدمی تند كند او، و گشايد عقده از اهل ولا. شايد...

محمدجواد ابوعطا