ايران از قربانيان اصلی ناقضان حقوق اوليه بينالمللی يا به تعبيری حقوق بشر است
عضو كميته پيگيری امور خارجی دفتر منطقه شمال غرب كميسيون حقوق بشر اسلامی گفت نمیتوان برای مقابله با يك عمل خلاف حقوق بينالملل يا حتی يك جنايت، يك قاعده آمره حقوق بينالملل همان ممنوعيت توسل به زور را نقض كرد.
 |
به گزارش خبرنگار افتخاری خبرگزاری بينالمللی قرآن(ايكنا)، احد زمانزاد قويدل، عضو كميته پيگيری امور خارجی دفتر منطقه شمال غرب كميسيون حقوق بشر اسلامی در نشست بررسی سياست دوگانه غرب در قبال استفاده از سلاح شيميايی كه به بهانه استفاده از سلاحهای شيميايی توسط گروههای تكفيری و القاعده در سوريه در محل خانه ستارخان برگزار شده بود با بيان اينكه استفاده از سلاح شيميايی بدون توجه به عاملان آن يك جنايت است و بايد محكوم شود، افزود: اينكه هر كشوری كه زور دارد اين انتخاب را دارد كه تهديد به حمله نظامی كند در قواعد بينالملل امری مردود به شمار میرود.
وی با بيان اينكه اگر قرار است مداخله نظامی در سوريه و يا هر كشور ديگری انجام شود بايد بر مبنای ضوابط حاكم در منشور سازمان ملل و از رهگذر قطعنامههای شورای امنيت صورت گيرد، گفت: برای مدافعان واقعی حقوق بشر اين پرسش به وجود آمده است زمانی كه غيرنظاميان و زنان و كودكان بیگناه در حلبچه و سردشت ايران هدف حملات شيميايی رژيم بعث عراق قرار گرفته بودند كشورهای غربی مدافع حقوق بشر در كجای اين معادله قرار گرفته بودند.
استاد برجسته حقوق بينالملل دانشگاههای تبريز با بيان اينكه هرچند تعريف جامع و مانع در عمل از حقوق بشر وجود ندارد، ادامه داد: بايد تأكيد كنيم كه كشور ايران خود از قربانيان اصلی ناقضان حقوق اوليه بينالمللی يا به تعبيری حقوق بشر به شمار میرود و در طول جنگ هشت ساله ايران و عراق استفاده از سلاحهای شيميايی با تأييد و تصريح و اطلاع قدرتهای حاضر در شورای امنيت از طرف عراق بر عليه ايران بوده كه علیرغم اذعان قدرتهای مذكور در طول هشت سال جنگ فقط هفت قطعنامه صادر شد درحالی كه در تهاجم ديگر عراق به كشور همسايه كويت در طول دو سال قريب 72 قطعنامه تصويب و صادر شد.
عضو كارگروه ترويج رعايت حقوق بشر دوستانه بينالمللی شمال غرب كشور با بيان اينكه در قضيه سوريه مشاهده میكنيم كه برخی قدرتهای حاضر در شورای امنيت با پررنگ كردن حمله شيميايی به منطقه ريف دمشق كه هنوز در هاله پرحجمی از ابهام باقی مانده است، حمله مذكور را منتسب به دولت سوريه كرده و خواستار دخالت نظامی حتی بدون تصويب شورای امنيت میشوند، افزود: اين موضوع پرسشی كه در ذهن ايجاد میكند اين است كه چرا در هيچ كدام از مراحل، صدای «تأسف برای انسانيت» و «مداخله حقوق بشردوستانه» شنيده نمیشد؟ مگر چه تفاوتی میكرد انسانهايی با گاز اعصاب و شيميايی در ايران يا در سوريه كشته شوند؟
وی با بيان اينكه با نظربه اصول بنيادين حقوق بينالملل، حقوق بشر و حقوق بشردوستانه، اگر روزی مداخله نظامی در سوريه و يا هر كشور ديگری انجام شود بايد بر مبنای منشور ملل متحد و از رهگذر قطعنامه شورای امنيت صورت گيرد، بيان كرد: توسل به زور به هر نحو ممكن و بدون توجه به مراتب فوق خلاف بند چهار از ماده دو منشور ملل متحد خواهد بود كه امروز به قاعده « آمره ممنوعيت توسل به زور» معروف و مقبول همه كشورهای دنيا است.
