
سیدحسین طباطبایی، کارشناس دینی اداره تبلیغات اسلامی شهرستان سمنان در گفتوگو با خبرگزاری بینالمللی قرآن(ایکنا) از سمنان، با بیان اینکه در تمامی مذاهب و آیینهای دینی بسیاری از مناسک و ظواهر شریعت در گذر تاریخ دستخوش تحول و انحراف بودهاند، گفت: آیین عزاداری در اسلام از این قاعده مستثنی نبوده است.
وی گفت: آنچه که اکنون به عنوان آیینهای عزای حسینی و مراسم و مناسک عاشورایی در جامعه وجود دارد تلفیقی از سنن اصیل عزاداری اسلامی و شعائر ایین مسیحیت با ظاهر شیعی است که غالبا ساخته و پرداخته سلاطین صفویه است.
این کارشناس ادامه داد: در زمان صفویه به منظور آشنایی با مراسم عزاداری مسحیان گروههایی به اروپای شرقی اعزام و مراسم طوق، علم، کتل و بعدها زنجیر سنج و طبل را از آنها فرا گرفته و در جامعه شیعی ترویج نمودند که بر این اساس مساجد ابتدا با اینگونه بدعتها مخالفت نمودند و ورود علم و بیرق را به مسجد جایز نمیدانستند که به این تربیت در کنار مساجد مکانهایی مانند تکیه و حسینیه به وجود آمد.
طباطبایی با اشاره به اینکه شیوههای تعزیت و عزاداری کنونی جامعه فاصله زیادی با روح عاشورا و فرهنگ ناب اسلامی دارد تصریح کرد: متاسفانه در گذر تاریخ ان روح و جهتگیری و پیامهای آتشین نهفته در گریه و مصیبت بر حسین(ع) رو به فراموشی نهاده و تنها مناسک ظاهری و خنثی بر جای مانده که دارای هدف والا و پیام خاصی نیست.
این کارشناس اداره تبلیغات اسلامی شهرستان سمنان در پاسخ به این سوال که آیا گریه بر مظلومیت و دلسوزی در مصائب اهل بیت(ع) مورد نظر ایشان بوده است اظهار کرد: گریه در برابر مصیبت چندان مطلوب اسلام نیست اما گاهی اوقات به عنوان سلاحی کارآمد و ابزاری مؤثر برای مقابله با دشمن و گاهی تنها سلاح برای اثبات حقانیت و صداقت ان بزرگواران بوده به گونهای که امام محمد باقر(ع) نذر کردند که تا چندین سال هر ساله در مراسم عرفات برای جدشان امام حسین(ع) عزاداری کنند.
طباطبایی خاطرنشان کرد: عزاداری امام محمد باقر(ع) برای جدشان تنها سلاح باقی مانده در دستان ایشان و تنها رسانهای است که میتواند از آن طریق پیام عاشورا را احیاء کند، همین مراسم عزاداری است.
به گفته وی در بررسی سیره ائمه اطهار(ع) ایشان همواره از گریه به عنوان سلاحی برنده در مبارزات منفی علیه حکام جور و طاغوت زمان خود به کار برده و از نظر آنها گریه و زاری که بنیان ظلم را به لرزه نیاورد کوچکترین ارزشی ندارد.