
به گزارش خبرگزاری بینالمللی قرآن(ایکنا) طب سنتی ایران تلفیقی از هزاران سال تفکر ایرانی با 14 قرن تفکر ناب اسلامی مبتنی بر بیش از 14 هزار حدیث و بیش از 500 آیه قرآن در خصوص پزشکی است.
طبی که اگر چه ظرفیتهای بسیار آن در کشاکش سُنت و مدرنتیه و جایگزینی داروهای شیمیایی سریعالاثر اما با عوارض جانبی مداوم، نادیده گرفته شده بود اما پس از گذر از دوران گمشدگی فرهنگی در مقابل محصولات وارداتی تلاشهای برای احیای آن نه تنها در کشور بلکه به عنوان الگویی جهانی برای درمان در حال تحقق است.
بر همین اساس منشور احیاء و کاربرد طب سنتی ایران تدوین و مسئولان در تلاش برای تحقق اهداف این منشور در کشور هستند.
در مقدمه این منشور آمده است: طب سنتی ایران، میراث گرانقدر بجای مانده از تلاش حکیمانه، تحقیقات عالمانه و تجارب ارزشمند هزاران دانشمند و حکیم دورانهای گذشته به ویژه دوران 1400 ساله تمدن اسلامی است که نه تنها در دورانهای گذشته بلکه برای دنیای امروز و فردا نیز در این دریای پهناور، گوهرهای درخشان و ناسفته فراوانی وجود دارد.
احیاء طب سنتی با جمعآوری، طبقهبندی، بررسی و ارزیابی این میراث عظیم، نه تنها واپسگرائی نیست، بلکه گامی اساسی در دستیابی به دانش مستحکم و تامین حداکثر سلامت برای آحاد مردم و بهرهگیریهای رو به تزاید و پر ثمر از اعتماد بنفس ملی برخاسته از این حرکت است.
همگام با تلاشهای مسئولان برای احیای طب سنتی افزایش مراجعه مردم به طبیبان سنتی و افزایش گرایش به محصولات ناب و کاملاً سالم گیاهی نشان دهنده عزم عمومی مردم ایران برای احیای این علم ایرانی ـ اسلامی است.
بر همین اساس و با تأکید بر اینکه بار دیگر دروازههای ورود به عرصه قانونمند آموزش، پژوهش و ارائه خدمات طب سنتی به روی گروهی از فرهیختگان برگزیده میهن اسلامی ما گشوده شده است و ضرورت ساماندهی جدی ابعاد مختلف کاربرد طب سنتی در تمام مراحل آن به خوبی احساس میشود، تدوین منشور احیاء و کاربرد طب سنتی با چنین انگیزه و هدفی صورت گرفت.
منشوری که نباید صرفاً به عنوان یک نوشته قرائت شود، بلکه باید راهکارهای اجرایی آن بررسی و به عنوان روشی برای دستیابی به سلامت مبتنی بر پیشگیری، بومیگرایی و اصلاح عادتهای غلط تغذیه و زندگی ایرانی در فرهنگ عمومی نهادینه شود.
اصول کلی و بنیادهای اندیشه احیاء و کاربرد طب سنتی ایرانی اسلامی مبتنی است بر«تعهد و پای بندی به تمامی موازین شناخته شده حقوق بیمار و اخلاق پزشکی»، «اطلاع رسانی کافی و ضروری نیز حق بیمار است»، « استقبال از نظارت، انتقاد منطقی و پیشنهادات مسئولین و همکاران»، « مراعات موازین شناخته شده بهداشتی در ابعاد جسمی، روانی، اجتماعی و معنوی» و «رعایت شئونات حرفه پزشکی در محیط کار و جامعه» است.