علم و عبودیت زمینهساز پیوند با انبیا و اولیاست
گروه اندیشه: حسنات و خوبیها آن جا به کار تو میآیند و به تو وسعت میبخشند که در جایگاه خود نشسته باشند و در کنار آن علم، عبودیت، طاعت و صلاح است که زمینهساز قرابت و پیوند با انبیا و اولیاست.
به گزارش خبرگزاری بینالمللی قرآن(ایکنا) از کرمانشاه، حسنات و خوبیها آن جا به کار تو میآیند و به تو وسعت میبخشند که در جایگاه خود نشسته باشند و با جهت خالص همراه شده باشند، که در آیه آخر سوره کهف میخوانیم: «فَمَنْ کانَ یَرْجُوا لِقاءَ رَبِّهِ فَلْیَعْمَلْ عَمَلاً صالِحاً وَ لا یُشْرِکْ بِعِبادَةِ رَبِّهِ أَحَدا؛ کسانی که امید به لقا خدا در آن ها قرار گرفته، همتشان از دنیا و مشهود عالم بیشتر شده و دلشان از دنیا بیرون رفته اینها میتوانند صالح و خالص باشند».
عمل صالح، بندگی خداست و شرکی ندارد در جهت آشوب بتها و جلوهها راه ندارد و از همت عالی و رجا لقا خدا مایه میگیرد. همچنین خصوصیاتی چون علم، عبودیت، طاعت و صلاح زمینهساز قرابت و پیوند با انبیا و اولیاست و با این قرابت میتوان وارث تاریخ و جغرافیا خدا باشی و زمین و عاقبت هر دو از آن اوست و به میراث عالم و عبد و متقی و صالح درآمده است.
و وارثان کربلا، عاشورا و وارثان حسین(ع) با این قرابت و پیوند میراثدار میشوند که میخوانیم: «السلام علیک یا ابا عبدالله و علی الارواح التی حلت بفنائک و اناخت برحلک» و وراثان حسین(ع) در شعور و عاطفه و در تصمیم و عمل متحول شدهاند و به حسین(ع) پیوند خوردهاند و نشان از علم، عشق، عبویت و خلوص گرفتهاند.
رضا مهرآیین
