ایمان رشته اتحاد در جامعه دینی است

حجت‌الاسلام علی عباسی، معاون تهذیب حوزه علمیه قزوین عصر دیروز، 18 آذر در نهمین نشست تفسیر عمومی دانشگاه بین‌المللی امام خمینی(ره) گفت: در جامعه‌ای که بر اساس احکام و قوانین الهی شکل گرفته ایمان عامل و رشته اتحاد در جامعه بوده و همچون رشته تسبیح که دانه‌های تسبیح را در کنار هم نگه‌ می‌دارد باعث اتحاد و در کنار هم قرار گرفتن مومنان در جامعه می گردد.

حجت‌الاسلام عباسی با اشاره به آیه 13 حجرات « یَا أَیُّهَا النَّاسُ إِنَّا خَلَقْنَاکُم مِّن ذَکَرٍ وَأُنثَى وَجَعَلْنَاکُمْ شُعُوبًا وَقَبَائِلَ لِتَعَارَفُوا إِنَّ أَکْرَمَکُمْ عِندَ اللَّهِ أَتْقَاکُمْ إِنَّ اللَّهَ عَلِیمٌ خَبِیرٌ: ای مردم! ما شما را از یک مرد و زن آفریدیم، و تیره‏‌ها و قبیله‌‏ها قرار دادیم، تا یکدیگر را بشناسید، ولی گرامی‌ترین شما نزد خداوند باتقواترین شماست، خداوند دانا و خبیر است» گفت: تنها تفاوت انسان و ملاک و معیار در جامعه دینی، تقوا و نزدیکی به خداوند است و انسان باید تمام تلاشش را انجام دهد تا تقوا را در زندگی رعایت کند.

مدرس حوزه و دانشگاه بیان کرد: افتخار به رنگ، قیافه، قوم و سایر ظواهر دنیوی باعث تفرقه می شود به همین دلیل در آموزه‌‎های الهی و دینی، ملی گرایی صبغه الهی و دینی نداشته و یک عامل دنیایی محسوب می‌شود.

وی با انتقاد از افراد و تفکراتی که کمک به ملل مسلمان دیگر را کاری بیهوده قلمداد می کنند اظهارکرد: انسان ها نسبت به کل جوامع حتی انسان های کافر هم دارای مسئولیت انسانی و اخلاقی است ولی در دایره ایمان و اسلام این مسئولیت بیشتر می شود.

معاون تهذیب حوزه علمیه قزوین ادامه داد: وقتی که انسان ها بر اساس ایمان به خدا و آموزه های الهی در کنار هم در یک جامعه زندگی می کنند نفع و ضرر هر مومنی، نفع و ضرر مومن دیگر هم محسوب می گردد و این عامل باعث می گردد تا مومنان نسبت به مسائل و مشکلات هم بی تفاوت نباشند.

مدرس حوزه و دانشگاه گفت: در جامعه بزرگ الهی و اسلامی انسان‌ها نسبت به هم دارای مسئولیت دینی و اجتماعی هستند  و مطابق با این اصل، مومنان و مسلمانان باید نسبت به برادر دینی خود احساس مسئولیت داشته و به اندازه توانایی خود به آنها کمک کند.

معاون تهذیب حوزه علمیه قزوین اظهار کرد: مومنان باید در انجام کارهای خویش فقط جنبه الهی را در نظر بگیرند تا با انجام اعمال خویش به قرب الهی دست یابند؛ ممکن است انسان کارهای خیر زیادی انجام دهد اما چون در انجام این کارها نیت الهی نداشته این اعمال وی تاثیری در زندگی دینی و اخروی وی نداشته باشد.