سیره حکومتی امام حسن(ع)، در جوامع اسلامی الگو باشد

عباس کیفی بجستانی، عضو جامعه قاریان قرآن کشور در گفت‌وگو با خبرگزاری بین‌المللی قرآن(ایکنا) از خراسان شمالی، در رابطه با منش امام حسن(ع) گفت: تولی و تبری دو اصل مهم مورد توجه امام حسن(ع) بود.

وی با ذکر اینکه اخلاق‌مداری یکی از ویژگی‌های مهم امام حسن(ع) بود، افزود: امام مجتبی(ع)، عمیق‌ترین مباحث فکری را با ظرافتی خاص و در عباراتی ساده و کوتاه بیان می‌کرد.

وی تأکید کرد: راه و منش آن امام همام از ویژگی بارزی برخوردار است که می‌تواند بهترین الگو برای جامعه ما باشد، الگو قرار دادن دو ویژگی مهم امام حسن(ع) یعنی صبر و بخشندگی می‌تواند اخلاق اسلامی را در جامعه ما حاکم کند.

کیفی بجستانی افزود: کمک کردن به فقرا و مستنمندان از دیگر ویژگی‌های امام حسن(ع) برشمرده می‌شود، به همین دلیل لقب کریم اهل بیت(ع) را به ایشان نسبت داده‌اند.

وی ادامه داد: از جمله ویژگی‌های دیگر اخلاقی امام حسن مجتبی(ع) عبادت، ترس از خدا، همنشینی با قرآن، مهربانی، گذشت، مهمان‌نوازی، بردباری، بخشندگی و برآوردن نیازهای دیگران و شجاعت بود.

کیفی افزود: بعد از اینکه امام حسن(ع) با معاویه به اجبار صلح کرد آن حضرت به مدینه رفت و همواره خشم خود را فرو می‌خورد و منتظر امر پروردگار بود تا آنکه 5 سال از مدت حکومت معاویه گذشت و معاویه عازم مدینه شد تا از امام(ع) برای پسرش یزید بیعت بگیرد.

وی ادامه داد: ولی از آنجائیکه این کار بر خلاف تعهدات صلح با امام بود و همچنین از جلال و شکوه امام(ع) و علاقه مردم به آن حضرت می‌ترسید؛ بنابراین تصمیم بر شهادت امام(ع) گرفت و با گرفتن زهری از پادشاه روم، توسط جعده دختر اشعث بن قیس همسر امام(ع) این امام همام را با شربتی مسموم کرد.

کیفی بجستانی گفت: آن حضرت چهل روز به حالت مریضی زندگی کرد و در ماه صفر سال 50 هجری به شهادت رسید و در نزد جده‌اش فاطمه بنت اسد در قبرستان بقیع مدفون شد.

وی اظهار کرد: در وصف سجایا و مکارم اخلاقی امام حسن مجتبی(ع) سخن بسیار است، از آن جمله امام حسن(ع) هر گاه وضو می‌گرفت بند بند بدنش می‌لرزید و رنگ چهره مبارکش زرد می‌گشت.

کیفی ادامه داد: ایشان هر گاه به مسجد می‌رفت و نزدیک در می‌رسید، سر را به‌سوی آسمان بلند می‌کرد و می‌فرمود: خدایا این مهمان توست که در درگاه تو ایستاده است. امام حسن(ع) 25 مرتبه با پای پیاده به حج رفتند و 2 یا سه مرتبه مالش را با خدا تقسیم کرد یعنی نصف مالش را به فقرا بخشید.

چرایی و نتایج صلح امام حسن(ع)

این مدرس دانشگاه اظهار کرد: چرایی و ابعاد و نتایج صلح امام حسن(ع) و ریشه‌یابی آن دوران امامت و حکومت امام حسن مجتبی(ع) در گروی شناخت نفاق و دغل‌بازی‌های معاویه ابن ابی سفیان برای غصب حکومت و خلافت است.

وی افزود: معاویه با نیرنگ و فریب و وعده و وعید توانست بسیاری از یاران امام(ع) را از مسیر حق منحرف کرده و به یاران خود ملحق کند. امام(ع) چاره‌ای جز صلح با معاویه نداشت؛ چرا که اگر با یاران معدود به جنگ به معاویه می‌رفت و در این راه به شهادت می‌رسید و به دلیل ظاهر فریبی معاویه خون امام(ع) پایمال می‌شد.

وی گفت: بعد از صلح، معاویه به هیچ کدام از شروط عمل نکرد و ماهیت ضددینی خود را بر همگان آشکار ساخت و فرزندش یزید که فردی شناخته شده به فساد و فحشا بود را به‌عنوان جانشین بعد از خود معرفی کرد.

کیفی اظهار کرد: بعد از شهادت امام امیرالمؤمنین(ع)، امام حسن مجتبی(ع) روی منبر رفتند و خطبه بلیغی شامل معارف الهی و حقایق دینی ایراد کردند و فرمودند ما هستیم حزب‌الله که پیروزیم، ما هستیم عترت رسول خدا(ص) که از همه کس به آن حضرت نزدیک‌تریم. ما هستیم اهل بیت رسالت که از گناهان و بدی‌ها معصوم و مطهریم ما هستیم یکی از دو امانت گرانبهای پیامبر(ص) یعنی قرآن و اهل بیت. پس اطاعت کنید ما را که اطاعت ما از جانب خدا بر شما واجب شده است و ...

وی ادامه داد: پس عبدالله ابن عباس برخاست و گفت ای گروه مردمان این فرزند پیغمبر شماست و وصی امام شماست با او بیعت کنید پس مردم اطاعت کردند و با حضرت امام مجتبی(ع) برای حکومت بیعت کردند.

کیفی بیان کرد: آن حضرت با مردم شرط کردند که من با هر کسی که در صلح باشم شما باید صلح کنید و با هر کسی که در جنگ باشم شما نیز باید بجنگید و مردم نیز قبول کردند، این واقعه در روز جمعه، 21 ماه رمضان سال چهلم هجری واقع شد که عمر شریف امام سی و هفت سال بود.