صلح امام حسن(ع)؛ اقدامی مقتدرانه بر اساس حکمت و مصلحت تشیع
گروه اجتماعی: مدرس حوزه و دانشگاه اتهام عافیتطلبی به امام حسن مجتبی(ع) را ظلم بزرگ تاریخ عنوان کرد و گفت: صلح امام حسن(ع) اقدام مقتدرانه و بر اساس حکمت، عزت و مصلحت تشیع بوده است.
حجتالاسلام والمسلمین حسینی، مدرس حوزه و دانشگاه در گفتوگو با خبرگزاری بینالمللی قرآن(ایکنا) از گیلان، با اشاره به زندگانی امام حسن(ع)، اظهار کرد: زندگانی امام حسن مجتبی(ع) بهدلیل عدم تحلیل درست تاریخ، متأسفانه در غربت حیرتانگیزی بهسر میبرد و حتی در نگاه شیعه نیز قیام امام حسین(ع) منهای نگرش حسنی تحلیل میشود و این بهمعنای جفای در حق امام حسن(ع) است.
وی اتهام عافیتطلبی به امام حسن مجتبی(ع) را ظلم بزرگ تاریخ عنوان کرد و افزود: به فراموشی سپردن جلوههای شهامت و شجاعت آن امام همام در مسیر تحقق آرمانهای الهی نیز از جمله جفاهایی است که در حق امام حسن(ع) روا داشته شده است؛ در تاریخ اسلام، جنگ مبنای موفقیت قلمداد شده است و این در حالی است که جنگیدن همیشه قرین موفقیت نبوده است.
مدرس حوزه علمیه ادامه داد: متأسفانه برداشت غلطی از صلح امام حسن مجتبی(ع) شده است که این برداشت غلط بر چهره امام حسن مجتبی(ع) غربت را به یادگار میگذارد، در حالیکه اگر کسی مصلحتسنجی، موقعیتشناسی و گونهشناسی مردمان و طرفداران امام حسن مجتبی(ع) را درست تحلیل کند، صلح ایشان را نتیجه شیرین تصمیم تاریخی امام مجتبی(ع) میبیند.
پیچیدگیهای اجتماعی و سیاسی زندگانی امام مجتبی(ع)
این کارشناس دینی با اشاره به تاریخ صدر اسلام، گفت: در زندگانی پیامبر اسلام(ص) نیز صلح و مدارا وجود داشته است و پیامبر(ص) در مقطعی اقدام به امضای تفاهمنامه صلح میکند؛ در نتیجه تحلیلهای ما به دلیل عدم برخورداری از جامعیت غلط از کار در میآید.
حجتالاسلام حسینی با ابراز تأسف از اینکه ما پیچیدگیهای اجتماعی و سیاسی زندگانی امام مجتبی(ع) را به کلی فراموش کردهایم، متذکر شد: آنچه در زندگانی امام حسن(ع) اتفاق افتاد، مطابق دستور قرآن، روش پیامبر و سیره اهل بیت عصمت و طهارت(ع) بود.
وی با بیان اینکه توهم عافیتطلبی بزرگترین خیانت به امام حسن مجتبی(ع) است، تصریح کرد: شخصیتی که در جنگهای امیر مؤمنان(ع) یک فرمانده تمام عیار جنگی بوده است، چگونه میتواند تنها برای عافیتطلبی و حراست از زندگی خود تن به نبرد ندهد؛ کسیکه در دامان علی(ع) پرورش پیدا کند، محال است شجاعت، شهامت و تهور را از ایشان به ارث نبرد و امام حسن(ع) نیز از این امر مستثنی نیست.
حجتالاسلام حسینی عدم اتحاد در صف دنیای اسلام، ضعف شدید لشکر اسلام و توطئههایی که در صورت ادامه مبارزه به شهادت امام و گوشهگیری تشیع میانجامید را از مهمترین دلایل صلح امام مجتبی(ع) عنوان کرد و افزود: صلح امام مجتبی(ع) اقدام مقتدرانه و بر اساس حکمت، عزت و مصلحت تشیع بوده است.
