حجاب؛ نمادىترین مصداق اسلامیت
گروه اجتماعی: حجاب نمادىترین مصداق اسلامیت و عقیدهمندى مردم مسلمان و متعهد به آئین جاودان الهى حضرت محمد(ص) است.
به گزارش خبرگزاری بینالمللی قرآن(ایکنا) از خراسان جنوبی، زن در دو مرحله مظلوم بوده است، یک در دوره جاهلیت که اسلام منت گذاشت بر انسان و زن را از آن مظلومیتى که داشت بیرون کشید و مرحله دیگر هم در ایران ما در دوره شاه سابق بود.
با اسم اینکه زن را مى خواهند آزاد کنند، ظلمها کردند، زن را از آن مقام شرافت و عزت که داشت پایین کشیدند و او را از آن مقام معنویت که داشت شى کردند و به اسم آزادى، «آزاد زنان» و «آزاد مردان» آزادى را از زن و مرد سلب کردند.
انگلستان پدر پیر استعمار که در آن دوران از بزرگترین ابرقدرتها و از دشمنان سرسخت اسلام به شمار مىرفت، با طرح کودتاى سوم اسفند 1299 و روى کار آوردن رضاخان میرپنج درصدد به اجرا درآوردن تز اسلامزدایى و جایگزینى ارزشهاى غربى در جامعه بود.
متحدالشکل شدن لباسها؛ مقدمه کشف حجاب
جهت آماده ساختن زمینه کشف حجاب، در تاریـخ ششم دى 1307، مجلس آن روز، قانون متحدالشکل کردن البسه را در 14 مـاده به تصویب رساند. بر اساس این قانون، پوشیدن کت و شلوار و کراوات و کلاه فرنگى براى مردان الزامى شد.
تلاشهاى رضاخان باعث شد تا عدهاى از زنان غربزده، بهویژه زنان دربارى، دولتمردان بىاعتنا به مقدسات اسلامى، بهصورت بىحجاب و یا بدحجاب در مجامع و معابر عمومى ظاهر شوند و مردم نیز تحت تأثیر اختناق و ظلمت رضاخانى، حساسیت لازم را از خود نشان ندادند.
کشف حجاب؛ ارمغان سفر به ترکیه
در 12 خرداد 1313، رضاخان عازم ترکیه شد، در آن زمان مصطفى کمال آتاتورک، بنیانگذار رژیم لائیک بر آن کشور حکومت مىکرد. ترکیه در آن زمان از نظر معیارهاى غربى پیشرفتهاى چشمگیرى کرده بود.
رضاخان پس از بازگشت بىدرنگ به تغییر اوضاع ایران در همه امور بهویژه در زمینه فرهنگى پرداخت و شدیدتر از گذشته به تلاشهایش در راستاى اسلام زدایى بهویژه حجابزدایى زنان مسلمان گام برداشت.
محمود جم که سالها نخست وزیر و وزیر آن روزگار بوده، مىنویسد: «در یکى از روزهاى تیر 1313، که هیئت دولت در قصر سعد آباد در حضور شاهنشاه جلسه داشت، رضا شاه گفت: سلبقاً بارها به کفیل وزارت معارف دستور دادهام تا در باب برانداختن رسم حجاب ما بین زنان ایران اقدام کنند، اما اقدامی نکرده و یا نتوانسته، حال مىخواهم که در این راه با کمال است از میان برداشته شود.»
در بهمن 1313 که دانشگاه تهران افتتاح شد به دختران دستور دادند با پوشش غیراسلامی به تحصیل مشغول شودند تا در آینده نه چندان دور پیشتاز نهضت کشف حجاب شوند، البته تأسیس دانشسراهاى عالى و مقدماتى که از سال 1312 آغاز شده و رضاخان در 17 دى 1314، طى جشن فارغ التحصیلى دختران بىحجاب دانشسراى مقدماتى، کشف حجاب را رسماً اعلام کرد.
این اقدامات با برگزاری مراسم و آئینهاى عمومى مختلط ادامه یافت و در خرداد 1314، مؤسسه پیشاهنگى دختران تأسیس شد که با اجراى صدها برنامه ضداخلاقى و انحرافى، گام مهم و مؤثرى در شکست شأن و منزلت زنان و دختران برداشته شد.
رضا خان با اینکه مىدانست مردم مسلمان شدیداً مخالف اقدامات او هستند، به مخالفت خود با اسلام همچنان ادامه داد و در جمع نمایندگان مجلس پس از باز گشت از ترکیه گفت: «کوشش من این است که ایرانیان را در طریق ترقی و قبول تمدن جدید وارد کنم، اما مردم متأسفانه حاضر نیستند خود را براى زندگى عصر جدید حاضر کنند».
اعلام رسمى کشف حجاب
حجاب نمادىترین مصداق اسلامیت و عقیدهمندى مردم مسلمان و متعهد به آئین جاودان الهى حضرت محمد(ص) است.
اقدامات رضا خان در غربی کردن کشور و تأسیس مراکز رسمی و نیمهرسمی در جهت رواج فرهنگ غرب و کشف حجاب، مدتها قبل از اعلام رسمی آغاز شده بود و مخالفتهای زیادی را از سوی مردم به رهبرى روحانیت آگاه در پى داشت که از آن جمله قیام مردم در مسجد گوهرشاد مىتوان اشاره کرد.
حـدود شش ماه پس از واقعه مسجد گوهرشاد، رضاخان با بىاعتنایى به مخالفت علما و مردم مسلمان، در روز 17 دى 1314، قانون کشف حجاب زنان را بهطور آشکار و رسمى اعلام کرد و خود به اتفاق همسر و دخترانش که بدون حجاب بودند، در جشن فارغ التحصیلى دانشسراى مقدماتی که به ابتکار على اصغر حکمت، وزیر معارف و فراماسونر تشکیل شد، شرکت و سخنانى ایراد کرد که آغازگر یک دوره سیاه براى زنان ایران بود، دورهاى که قریب به نیم قرن به طول انجامید و در طى آن سختترین ضربهها را بر جسم و روح زن مسلمان وارد کردند و شخصیت آسمانى و فرشتهگونه او را در هم شکستند.
مأموران رضاخان در اجراى این قانون، با تمام قوت و قدرت، شب و روز در کوچهها و خیابانها گشت مىزدند و هر جا زن با حجابى را مىیافتند با خشونت با او برخورد و چادر و روسریش را برمىداشتند و مردان را مجبور مىکردند تا زنهایشان را سربرهنه به خیابانها و مجالس ببرند.
مخالفت امام خمینى(ره) با کشف حجاب
این وضعیت اختناق که در ایران پدید آمده بود، امام خمینى(ره) و سایر علماى حوزه علمیه را به خروش آورد و باعث شد تا بهرغم خطر انحلال حوزه نوپاى قم از سوى رضاخان، مخالفت خود را با کشف حجاب اعلام کنند، از اینرو فضلاى حوزه و در رآس آنها امـام (ره) کـه آن زمـان بـه حـاج آقـا روحالله خـمینى معروف بود به رئیس حوزه علمیه، مرحوم آیتالله العظمى حاج شیخ عبدالکریم یزدى گفتند: «در هر صورت چارهای جز این نیست که طى یک تلگراف رسمى به این قضیه (کشف حجاب) اعتراض شود، براى اینکه حجاب از ضروریات دین اسلام است و باید از آن دفاع کنیم، اگر هم این طاغوت قبول نکرد که لغو کند، لااقل رفع تکلیف از حوزه و مرجعیت شیعه مىشود و این اعتراض در تاریخ مىماند.
مقاومت زنان مسلمان
رضا خان در طول سالهاى حکومتش با مخالفتها و مقاومتهاى منفى و خیزش مردمى زیادى به هدایت و رهبرى و راهنمایى روحانیت آگاه و انقلابى روبرو شد، حتى عده زیادى از زنان مسلمان با به جان خریدن همه خطرات و تحقیرها تا پایان حکومت رضاخان و حتى پس از آن حاضر به ترک حجاب اسلامیشان نشدند، بلکه مقاومت کردند و افتخار نسلهاى آینده شدند.
بـا ابـلاغ قانون کشف حجاب، برخى از زنان که چادرهایشان را اجبارا برداشته و روسرى به سر کردند، روپوشهاى بلند پوشیدند تا ایمان و پاکدامنی و منزلت الهى شأن محفوظ بماند، اما رضاخان دستور داد تا با شدت هر چه تمامتر به اینگونه زنان هجوم برند و روسریهایشان را پاره کنند.
باید گفت حماسهها و مخالفتهاى دلیرانه زنان و مردان مسلمان در مقابله با موج اسلامستیزى رضاخان جزء درخشندهترین صفحات تاریخ کشور اسلامى ایران است که براى همیشه در تاریخ خواهد ماند.
